پرواز روح

انتخابات مجلس نهم 4

Fri, 17 Feb 2012 16:11:00 GMT

ج- تحريک قوميت‌ها: يکي از اقدامات طرح‌ريزي شده ضدانقلاب، تلاش براي واگرايي و تحريک مناطق قوميت‌نشين و مناطق مرزي است. در اين طراحي قرار است که رابطان فتنه‌گران به همراه سياهي‌لشکري از گروهک‌هاي تجزيه‌طلب و قوميت‌گرا با اعتراض به رد صلاحيت شدن کانديداي مورد نظرشان، پروژه تحريم انتخابات را به استان‌هايي که تنوع قومي و مذهبي دارند بکشانند.

<** ادامه مطلب... **>

اين پروژه همچنين تلاش مي‌کند در کنار اجراي سناريوي تحريم در آستانه انتخابات، درگيري قبيله‌اي و قومي را نيز در استان‌هاي مورد نظر به منظور التهاب‌آفريني و اغتشاش عملياتي کند.[16]به‌تازگي نيز مولوي عبدالحميد، امام جمعه‌ اهل سنت زاهدان، وضعيت کنوني کشور را بحراني توصيف کرده و «تنها راه برون‌رفت از اين بحران را برگزاري يک انتخابات آزاد و سالم» دانسته است. وي در خطبه نماز جمعه در زاهدان توصيه مي‌کند که «صداهاي مخالف و منتقد را بايد شنيد و به انتقادات سازنده توجه کرد.» عبدالحميد گفته است: «بهترين سياستي که مي‌تواند مملکت را از اين شرايط خطرناک و بحراني خارج کند، آشتي ملي و برقراري وحدت و انسجام ملي کشور است، و اين امر امکان‌پذير نيست مگر اينکه راه گفتمان و مذاکره باز شود و سخن دگرانديشان و منتقدان و همه‌ کساني که معتقدند به‌نوعي در حق آنان ظلم و اجحافي صورت گرفته است، شنيده شود.»[17]دفتر سياسي حزب بدنام دموکرات کردستان که نزد ملت غيور کرد کشور از منفورترين‌هاست نيز با صدور بيانيه‌اي وارد معرکه شده و تلاش دارد تا آتش تعصبات قومي را با دروغ‌پراکني و تهمت به نظام اسلامي شعله‌ور سازد؛ از اين رو در بيانيه‌اش مي‌نويسد: «مي‌دانيم که‌ کاربه دستان رژيم در کردستان و ديگر مناطق براي گرم کردن بازار انتخابات به‌ رقابت‌هاي عشيره‌اي و منطقه‌اي و فرقه‌اي دامن مي‌زنند. اما اميدواريم مردم ايران و به‌ويژه‌ کردستان هشيارتر از آن باشند که‌ در دام اين حيله‌ مزدوران گرفتار آيند و بدين ترتيب اين نقشه‌ را خنثي نمايند. همچنين اطلاع داريم که‌ عوامل حاکميت مي‌کوشند با تهديد مردم به‌ قطع يارانه‌ها و دادن وعده‌ برخي امتيازات مادي، آن‌ها را به پاي صندوق‌ها بکشانند. مردم هشيار کرد نبايد در پي اين تهديدات نيز از ميدان به در روند. يارانه‌ بخش کوچکي از حقوق تضييع شده‌ مردم بوده‌ و بخششي نيست که‌ آن‌ها بتوانند آن را ارمغاني از سوي خود به شمار آورده‌ و از اين جهت بر مردم منت بگذارند. به منظور آنکه‌ بايکوت انتخابات، که‌ اين بار تصميم اکثريت مردم و نيروهاي سياسي است، به‌ شيوه‌اي شکوهمند به مرحله‌ اجرا درآيد، حزب دمکرات کردستان خواستار آن است که‌ روز دوازدهم اسفند ماه 1390 همه‌ – به‌ويژه‌ در کردستان– در منازل خود باقي بمانند و بدين ترتيب تا آنجا که‌ ممکن است رژيم و مزدورانش را تنها بگذارند.»[18]

د- سياه‌نمايي و بحراني نشان دادن وضعيت کشور: يکي ديگر از سياست‌هاي تبليغي ضدانقلاب در آستانه انتخابات، تلاش براي بزرگ‌نمايي مشکلات و بحراني نشان دادن وضعيت کشور است. اين سياست که با هدف افزايش نارضايتي‌ها صورت مي‌گيرد، روي ديگر سياست استکبار جهاني است که با افزايش فشارهاي بين‌المللي و تحريم اقتصادي کشور آغاز شده است؛ براي نمونه، شوراي ضدانقلابي سبز اميد در بيانيه‌اي مي‌نويسد: «چالش‌هاي کشور در حوزه‌هاي مختلف به دليل ناکارآمدي مديريت کلان کشور در حال افزايش و بحراني شدن است.»[19]

هـ- بزرگ‌نمايي و تشديد اختلاف جريان‌هاي اصول‌گرا: اقدام ديگر در دستور اردوگاه ضدانقلاب تلاش براي بزرگ‌نمايي اختلافاتي است که در اردوگاه اصول‌گرايان به وجود آمده است. اين اختلافات که بخش عمده آن در آستانه رقابت‌هاي انتخاباتي طبيعي به نظر مي‌رسد، در تلاش است تا اختلافات ايجادشده را قدرت‌طلبانه به تصوير کشد و ضمن ايجاد بي‌اعتمادي، مردم را از دل بستن به اين جريان‌ها و گروه‌ها نااميد سازد و مانع حضور در پاي صندوق‌هاي رأي شود. ضمن آنکه جريان‌هاي اصول‌گرا را نيز جريان‌هاي فاسدي نشان دهد که صلاحيت اعتماد ملت را ندارند. گزارش زير نمونه‌اي از اين شگرد تبليغاتي است. سايت بي‌بي‌سي فارسي مي‌نويسد:

«انتخابات پيش رو در حالي برگزار مي‌شود که حداقل دو اظهار نظر رسمي توسط اصول‌گرايان سرشناس، گوياي وجود مفاسد فراوان در روند انتخابات دوازدهم اسفند ماه است. عليرضا زاکاني، نماينده اصول‌گراي مجالس هفتم و هشتم از سرمايه‌گذاري نهصد ميليارد توماني حاميان اسفنديار رحيم‌مشائي براي تصاحب يکصد و پنجاه کرسي مجلس نهم خبر داده و احمد توکلي، رئيس اصول‌گراي مرکز پژوهش‌هاي مجلس، احتمال بهره‌برداري انتخاباتي محمود احمدي‌نژاد از انحلال خانه سينما را مطرح مي‌کند. پيش از اين هم بحث‌هايي در خصوص بهره‌برداري مقامات دولت احمدي نژاد از امکانات و بودجه‌هاي دولتي براي تسلط بر مجلس نهم مطرح شده و مستنداتي براي اثبات آن ارائه شده است. در جريان عزل ناگهاني و ابقاي وزير اطلاعات هم، تعدادي از اصول‌گرايان اعلام کردند هدف محمود احمدي‌نژاد از عزل حيدر مصلحي، پرونده‌سازي براي رقباي انتخاباتي بوده است. در واقع، اصلاح‌طلبان با انتخاباتي مواجه هستند که مجري آن، هرگونه سوء‌استفاده از امکانات عمومي براي افزايش سهم خود در مجلس را مجاز مي‌شمارد.»[20

-[1] مجتبي واحدي، عنصر فراري که خود را نماينده مهدي کروبي معرفي مي‌کند، مي‌نويسد: «حاميان جنبش سبز و سران جبهه اصلاحات براي آشکار ساختن ميزان طرفداران خود، راهي جز دعوت به تحريم ندارند. به عبارت ديگر، تنها راه دموکراتيک که براي اصلاح‌طلبان و معترضان انتخاباتي باقي مانده، تحريم فعال انتخابات است.» («تحريم انتخابات، هم دموکراتيک هم مشروع»، سايت بي‌بي‌سي فارسي، 11/1/2012

[2]- مجتبي واحدي: «گروهي از اصلاح‌طلبان... هرگونه اظهار تمايل به شرکت در انتخابات ـ حتي مشروط ـ را نمي‌پسنديدند و آن را موجب بازسازي مشروعيت کساني مي‌دانستند که توسط اصلاح‌طلبان به تقلب انتخاباتي متهم شده بودند.»(همان)

[3]- مرتضي کاظميان، «مکثي در اهميت کنش اعتراضي»، سايت روزآنلاين، 3/11/90.

[4]- سايت خبرآنلاين، 3/10/90، کدخبر: 29217.

[5]- «دکتر محمد ملکي: تحريم فعال نيازمند کار هدفمند است»، خبرگزاري جبهه ملي ايران، 11/10/90

[6]- سارا زرتشت، «کانديداهاي پاستوريزه، رقابت هاي واکسينه شده، انتخابات گلخانه‌اي»، سايت جرس، 6/10/90

[7]- «بيانيه شماره 3 شوراي هماهنگي راه سبز اميد»، سايت جرس، 28/9/90.

[8]- «بيانيه شوراي هماهنگي راه سبز اميد به مناسبت انتخابات مجلس»، سايت جرس، 26/10/90.

[9] - «پيش به‌سوي جنبش گسترده تحريم انتخابات، اتحاد براي پيشبرد سکولار دموکراسي در ايران»، سايت خبرنامه گويا، 1/11/90

[10] - «بيانيه تحليلي سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي در باره شبه انتخابات مجلس»، سايت نوروز، 4/11/90.

[11]- «امکان‌سنجي سبزها براي بازگشت دوباره به خيابان»، سايت جرس، 14/10/90.

[12]- مرتضي کاظميان، «مکثي در اهميت کنش اعتراضي»، سايت روزآنلاين، 3/11/90.

[13]- «گفت‌وگوهاي جمشيد اسدي با چهره‌هاي ملي درباره انتخابات»، سايت خبرنامه گويا، 25/10/90.

[14]- اکبر گنجي، «مشارکت هشتاد درصدي در انتخابات مجلس»، روزآنلاين، 8/10/90

[15]- «بيانيه شماره 3 شوراي هماهنگي راه سبز اميد»، سايت جرس، 28/9/90.

[16]- «تلاش رابطان فتنه در سيستان براي تحريم انتخابات»، سايت رجانيوز، 29/10/90

[17]- «بلوچ‌ها و مسئله‌ي تحريم انتخابات مجلس»، سايت دويچه وله، 10/1/2012.

[18]- «بيانيه حزب دمکرات کردستان»، سايت خبرنامه گويا، 22/10/90.

[19]- «بيانيه شماره 2 انتخاباتي شوراي هماهنگي راه سبز اميد»، سايت جمهوري‌خواهي، 2/7/90.

[20]- مجتبي واحدي، «تحريم انتخابات، هم دموکراتيک هم مشروع»، سايت بي‌بي‌سي فارسي، 11/1/2012.

انتخابات مجلس نهم 3

Fri, 17 Feb 2012 16:10:00 GMT

2- اقدامات عملي و تاکتيکهاي تبليغاتي

همان‌طور که گفته شد، سياست «تحريم فعال» به عدم حضور و مشارکت در انتخابات بسنده نکرده، بلکه با به خدمت گرفتن الگوهاي «نافرماني مدني» در تلاش است تا در آستانه انتخابات با افزايش فشار به نظام اسلامي به نحوي آرامش لازم براي برگزاري انتخابات را از ملت سلب کند. برخي از ترفندها و توطئه‌هاي اعلام شده از سوي طراحان اين سناريو بدين شرح است.

<** ادامه مطلب... **>

الف-آشوب‌آفريني: بازي ديگر تحريم‌کنندگان، ايجاد آشوب و بلوا و بازي با الگوي اردوکشي‌هاي خياباني است که طراحان پشت پرده با وجود ناتواني، نيم‌نگاهي نيز بدان دارند. براي نمونه، سايت ضدانقلابي جرس با انتشار خبري کوتاه که عنواني اينچنين دارد: «امکان‌سنجي سبزها براي بازگشت دوباره به خيابان»، مي‌نويسد: «هسته‌هاي اجتماعي جوانان سبز در حال امکان‌سنجي بهترين روز براي به راه انداختن دوباره تظاهرات خياباني هستند. منابع نزديک به شوراي هماهنگي راه سبز اميد در تهران از بررسي گزينه‌هاي مختلف براي تداوم جنبش خبر مي‌دهند. در ميان اين گزينه‌ها تجمعات خياباني نيز مورد بررسي است. برنامه‌ريزان جنبش، زمستان 90 را به دو بازه زماني تقسيم کرده‌اند. بازه اول از 19 دي تا 12 اسفند و بازه دوم از 13 اسفند به بعد. در بازه نخست، گزينه تجمعات خياباني و دوشنبه‌هاي اعتراض از گزينه‌هاي تحت مطالعه است، سه گزينه 19 دي، 25 بهمن و 12 اسفند به عنوان بهترين زمان تجمع مسالمت‌آميز خياباني روي ميز است.»[11]
«مرتضي کاظميان» تحليل‌گر سايت ضدانقلاب روزآنلاين، نيز در زمينه به‌کارگيري شيوه‌هاي نافرماني مدني توصيه‌هايي دارد: «نصب تراکت بر ديوارهاي شهر؛ قرار دادن دسته‌اي تراکت واجد پيام «عدم شرکت» و «تحريم» انتخابات در گوشه‌اي از پارک يا محل کار و رستوران و ديگر اماکن عمومي؛ پخش شبانه‌ يا بامدادي همين اعلاميه‌ها در منازل و محل‌هاي کار و ادارات؛ ديوارنويسي؛ و مواردي از اين دست پرشمارند. شيوه‌هايي از اعتراض و کنش فعال و خلاق و آگاهانه در متن واقعي زندگي اجتماعي که مي‌تواند توسط هر شهروند به‌تنهايي يا با همفکري و همراهي ديگران (هم‌سالان، هم‌فکران، همجنسان، هم‌محله‌اي‌ها، همکاران، همکلاسي‌ها و. . . ) تعقيب و اجرايي شود. افزون بر اين، مي‌توان با فراخوان‌هايي که واجد رعايت‌هاي حداکثري امنيتي باشد، توان اجتماعي سبزها را بار ديگر متبلور کرد و به رخ نه فقط حاکميت و جهان، که شهروندان خاموش و مردد و مأيوس و خسته کشيد.»[12]
نويسنده‌اي ديگر از اردوگاه ضدانقلاب که از ناتواني آشوب‌آفريني گسترده فتنه‌گران نااميد است، مدعي مي‌شود: «فعالان جنبش و به‌خصوص نيروهاي جوان انگيزه‌دار اگر نمي‌توانند کنش خياباني داشته باشند، به جاي يک حرکت بزرگ مي‌توانند در ده‌ها کنش کوچک اما اثرگذار فعال شوند و در سطوح گوناگون و با ادبيات مختلف در اين برنامه‌ها شرکت کنند و متناسب با فضاي جلسه سؤالات و نقطه نظرات خود را مطرح کنند. يک اتفاق در يکي از اين جلسات – به‌خصوص در شهرهاي متوسط و کوچک – در کل شهر خواهد پيچيد.»[13]

در مورد اين اخبار به نکات زير مي‌توان توجه داشت:
1- اين ادعا بيشتر به يک بلوف سياسي براي خروج از سايه شکست سناريوي تحريم شباهت دارد و تلاش دارد تا ميزان توانايي جريان حاميان فتنه و ميزان هوشياري «جبهه ملت» را ارزيابي کند! بدين معنا که ببيند آيا هنوز کسي براي فتنه‌گران مانده است که به عنوان آخرين راه، باز هم حاضر شود که به خيابان‌ها بيايد؟ و از طرف ديگر، مشخص گردد که نظام اسلامي و ملت تا چه اندازه هوشيار بوده و اقدامات اردوگاه فتنه را چگونه ارزيابي مي‌کند.

2- اين بلوف سياسي در تلاش است تا اين‌گونه القا کند که آشوب‌هايي اينچنيني، حرکت‌هايي مردمي هستند که يک منشأ داخلي دارند و هنوز محافلي آنهم متشکل از جوانان وجود دارد که در حال برنامه‌ريزي براي تداوم اين‌گونه اقدامات هستند! اين در حالي است که آشوب‌هاي دو سال گذشته نيز از سوي محافل وابسته به موساد و سيا و ضدانقلاب خارج کشور طرح‌ريزي و از طريق رسانه‌هاي غربي و فضاي مجازي به داخل تزريق شده بود.

3- ملاحظه ديگر درباره انتشار اين خبر آن است که به نظر مي‌رسد اين خبر با هدف ايجاد انحراف در مسئله انتخابات منتشر شده است تا بخشي از توان نظام را مشغول خود سازد. به‌واقع اين سناريو، اقدامي تکميلي براي «خط تحريم» است تا از توان نظام براي برگزاري مشارکت حداکثري بکاهد. البته مسئولان نظام اسلامي و رسانه‌ها در صورت مشاهده اقداماتي عملي در راستاي اين بلوف سياسي، بايد بلافاصله با اطلاع‌رساني، ملت را از اين توطئه آگاه سازند. اين آگاه‌سازي خود بزرگ‌ترين حمله به چنين توطئه‌هايي است و انگيزه ملت را براي حضور حداکثري در انتخابات تقويت مي‌کند.

4- از سويي ديگر، اين خبر، به‌خوبي نشان مي‌دهد که «خط آشوب»، آن روي سکه «خط تحريم» است، چرا که اگر تحريم جواب ندهد، بلافاصله آشوبگري تنها راه باقي‌مانده براي دشمن خواهد بود که آن را در دستور کار خود قرار خواهد داد! اين رويه از جمله تاکتيک‌هاي کودتاي مخملين است که در انتخابات دهم رياست‌جمهوري نيز دنبال شد. در آنجا نيز وقتي مشارکت حداکثري 85 درصدي، حماسه‌اي بزرگ خلق کرد و منتخب خود را با 24 ميليون رأي معرفي کرد، دشمنان که همه چيز را از دست رفته مي‌ديدند، آخرين راه يعني «خط آشوب» را کليد زدند. در واقع، همه راه‌ها در بازي استکبار جهاني به «آشوب» و بلوا ختم مي‌شود! البته استکبار و ايادي آن فراموش کرده‌اند که اگر سناريوي خط آشوب توانست در انتخابات 88 چند روزي برخي از خيابان‌هاي پايتخت را ناامن سازد، به دليل اعتمادي بود که ملت و نظام اسلامي به جريان ورشکسته سياسي موسوي و کروبي داشت و گمان نمي‌کرد اين دو، آن قدر فاسد و بازي‌خورده باشند که در نسخه‌اي آمريکايي نقش‌آفريني کنند! اما اين بار ملت آن قدر هوشيار، آماده و بي‌اعتماد به اين جريان‌هاست که هر حرکت مشکوکي را در نطفه خفه خواهد کرد!

ب- زير سؤال بردن سلامت انتخابات: ترديدآفريني در انتخابات، سطوح مختلفي دارد که يکي از مهم‌ترين آن‌ها زير سؤال بردن نتايج اعلامي انتخابات است. اين تاکتيک، ابزاري در اختيار شکست‌خوردگان انتخابات 22 خرداد 88 قرار داد که از آن به عنوان «رمز آشوب» بهره گرفتند، در انتخابات آتي هرچند با تحريم و عدم معرفي چهره‌هاي مارک‌دار اين جريان، اين تاکتيک عملاً کاربرد چنداني ندارد؛ اما هنوز به طور کامل کنار گذاشته نشده است و در اين انتخابات نيز پيشاپيش اظهاراتي در اين زمينه براي ترديدآفريني در اذهان عمومي ايراد مي‌شود؛ براي نمونه «اکبرگنجي» عنصر فاسق فراري که به مبين تحليل اربابانش تبديل شده، در يادداشتي باصراحت گفته بود که «هيچ آماري از انتخابات آينده مورد تأييد مخالفان رژيم جمهوري اسلامي نخواهد بود مگر آنکه ميزان آن زير 50 درصد باشد.»[14]وي در ادامه مي‌افزايد: «مخالفان فقط انتخابات را تحريم نکرده‌اند، بلکه هر نوع آمار بالاي پنجاه درصد مشارکت را هم پيشاپيش دروغ و تقلب به شمار آورده‌اند.»

همچنين اين جريان با فرمايشي، غيردموکراتيک، امنيتي، غيرآزاد و غيرمنصفانه خواندن انتخابات تلاش دارد تا مردم را به حضور در پاي صندوق رأي بي‌رغبت کند؛ براي نمونه در يکي از سياهه‌هاي منتشره آمده است: «آنچه قرار است به نام انتخابات در اين کشور برگزار شود، فاقد تمامي استانداردها و ضوابط لازم براي يک انتخابات «آزاد و منصفانه» است.»[15]

انتخابات مجلس نهم 2

Fri, 17 Feb 2012 16:04:00 GMT

ب- شرح ابعاد سياست تحريم فعال

همان‌طور که گفته شد، سياست تحريم، راهبرد ضدانقلاب است که از فرداي پيروزي انقلاب اسلامي به ضديت با جمهوري اسلامي پرداختند. اين جريان در انتخابات پيش رو با ائتلاف با ضدانقلاب‌ها و فتنه‌گران تازه پيوسته از درون نظام اسلامي، در تلاش است تا با ترکيب مشي تحريم و مشي فتنه، انتخابات را به فرصتي براي اهداف خود تبديل سازد.

<** ادامه مطلب... **>

1- حاميان سياست خط تحريم
اولين اقدام عملي در اين زمينه، از سوي شوراي موهوم «سبز اميد» در مردادماه سال 90 و با صدور بيانيه‌اي مقدماتي صورت گرفت که در آن به تحليل وضعيت کشور و شروط مورد نظر اين اردوگاه براي شرکت در انتخابات پرداخت و از هواداران خواست تا در اين زمينه تحليل‌ها و نظرات خود را ارائه دهند. اين بيانيه با اين سؤال آغاز مي‌شود که فتنه سبز در قبال اين پديده چه موضعي بايد اتخاذ کند؟ و سپس تحليلي درباره اوضاع فعلي کشور ارائه مي‌دهد و سه راه را که شامل «مشارکت بي‌قيدوشرط»، «تحريم بي‌قيدوشرط» و «مشارکت مشروط» در انتخابات است، بررسي مي‌کند. مدتي بعد، اين مجموعه با صدور بيانيه شماره سوم خود تصريح مي‌کند: «با توجه به سپري شدن فرصت لازم براي فراهم آوردن حداقل شرايط لازم يک انتخابات «آزاد و سالم» و با توجه به اين حقيقت که نشانه‌اي از توجه حاکميت به منافع بلندمدت نظام و کشور براي توقف روندهاي جاري مشاهده نمي‌شود،‌ اين شورا هرگونه امکاني را براي برگزاري يک انتخابات به معناي واقعي آن منتفي مي‌بيند. . . و اينک آشکار شده که قصد حاکميت از برگزاري انتخابات مجلس نهم نه فراهم آوردن بستري براي مشارکت واقعي مردم در سرنوشت خويش و راه‌يابي نمايندگان واقعي مردم به مجلس، بلکه نمايشي تبليغاتي براي ادعاي حاکميت مردم‌سالاري است. هرگونه بازيگري و ايفاي نقش در اين نمايش به معناي مشارکت در بي‌اعتنايي آشکار به مبارزه قهرمانانه ملت براي برخورداري از حق انتخابات «آزاد و منصفانه» و هزينه‌هاي سنگيني است که در اين راه متحمل شده است.»[7]

شوراي هماهنگي با اين ادعا که «انتخابات مجلس نهم را به‌مثابه‌ سرآغاز مرحله‌اي نوين از حيات جنبش سبز ارزيابي مي‌کند، مرحله‌اي که در صورت کنش آگاهانه و سازمان‌يافته‌ فعالان سبز مي‌تواند در مسير مبارزه مدني ملت ايران براي استيفاي حقوق ازدست رفته‌ خويش تجربه‌اي‌‌ غني و پربار به ارمغان آورد و چشم‌انداز اميدبخشي را براي آينده جنبش رقم بزند.»[8]،از برنامه‌هايي خبر مي‌دهد که با حمايت غرب و رسانه‌هاي وابسته به آن، براي روزهاي آتي قبل از انتخابات طرح‌ريزي شده است.

همچنين 9 گروه از جريان ضدانقلاب که در همه انتخابات‌هاي پيشين نيز سياست تحريم را برگزيده بودند، اين بار نيز با صدور بيانيه‌اي مشترک به تحريم‌کنندگان پيوستند. اين گروه‌هاي سياسي کم‌وزن که معلوم نيست چه تعداد عضو دارند، عبارتند از: اتحاد جمهوري‌خواهان ايران، حزب دموکرات کردستان ايران، حزب دموکراتيک مردم ايران، حزب کومله کردستان ايران، جبهه ملي ايران ـ اروپا، سازمان اتحاد فدائيان خلق ايران، سازمان فدائيان خلق ايران (اکثريت)، کميته هماهنگي ارتباطات شوراي موقت سوسياليست‏هاي چپ ايران، شوراي هماهنگي جنبش جمهوري‌خواهان دموکرات و لائيک ايران. همچنين بيانيه‌اي ديگر از سوي مجموعه‌اي جعلي با عنوان «هيئت اجرايي اتحاد براي پيشبرد سکولار دموکراسي در ايران» منتشر گرديد که در آن آمده بود: «ما اعتقاد به تحريم فعال داريم و اقدامات زير را براي تحريم فعال انتخابات پيشنهاد مي‌نماييم. به نظر ما بهترين شرايط براي برآمد جنبش اجتماعي تحريم در حال تکوين است. فرصت مناسب ديگري براي شبکه‌هاي اجتماعي نافرماني مدني فراهم شده که ابتکار عمل تحريم انتخابات فرمايشي مجلس را در دست گرفته و قدرت جنبش اعتراضي و دموکراسي‌خواهي و اراده مردم ايران براي گذار از نظام تبعيض‌آلود و غير دموکراتيک جمهوري اسلامي به يک نظام دموکراتيک را به نمايش بگذارند.»[9]

آخرين بيانيه در اين زمينه توسط شاخه خارج‌نشين سازمان مجاهدين انقلاب صادر شد که در آن باصراحت اعلام مي‌دارد: «براي آگاهي‌بخشي، افشاگري و تشويق شهروندان به عدم مشارکت در شبه انتخابات اسفندماه از شيوه‌ها و ابزارهاي ممکن استفاده خواهد کرد.»[10]

انتخابات مجلس نهم 1

Fri, 17 Feb 2012 15:53:00 GMT

انتخابات مجلس نهم در وضعيتي برگزار خواهد شد که بعد از فتنه 88، بخشي از افراد و جريانهاي سياسي که پيش از آن در درون نظام اسلامي تعريف مي‌شدند، به‌دليل خيانت به ملت و بازي در زمين دشمن و راهاندازي فتنه 88، از سوي ملت از دايره نيروهاي نظام اسلامي طرد شده و به اردوگاه ضدانقلاب و اپوزيسيون خارج‌نشين پيوسته‌اند.

<** ادامه مطلب... **>

اختصاصي بصيرت:با فرا رسيدن ايام انتخابات نهمين دوره مجلس شوراي اسلامي در اسفندماه 1390، فضاي سياسي کشور بار ديگر متأثر از انتخابات شده است. هر يک از جريانها و گروههاي سياسي با برنامههاي مختلف وارد ميدان انتخابات شدهاند. دشمنان انقلاب اسلامي و ضدانقلاب نيز در اين ميان بيکار ننشسته و وارد عرصه شده‌اند تا اهداف خود را تأمين کنند. اين انتخابات در وضعيتي برگزار خواهد شد که بعد از فتنه 88، بخشي از افراد و جريانهاي سياسي که پيش از آن در درون نظام اسلامي تعريف مي‌شدند، به‌دليل خيانت به ملت و بازي در زمين دشمن و راهاندازي فتنه 88، از سوي ملت از دايره نيروهاي نظام اسلامي طرد شده و به اردوگاه ضدانقلاب و اپوزيسيون خارج‌نشين پيوسته‌اند.

اين جريان شکست خورده از ملت، امروز در اردوگاهي که به جاي توده‌هاي ملت، مستظهر به حمايت بيگانگان و استکبار جهاني است، با تمام توان وارد ميدان انتخابات شده است تا با تداوم خيانت خود، مانع از شکل‌گيري حماسه‌‌اي بزرگ در انتخابات مجلس نهم شوراي اسلامي شود. بازيگران و اصحاب اردوگاه فتنه اگرچه در هدف ضربه زدن به نظام اسلامي مشترکند؛ اما در شيوه مقابله و چگونگي مواجهه با جمهوري اسلامي تفرق و اختلاف دارند. يا از منظري ديگر مي‌توان گفت که ترجيح مي‌دهند با سناريوهاي مختلف به مقابله با نظام اسلامي بپردازند.

الف- سناريوهاي اپوزيسيون در انتخابات آتي

1- سناريوي مشارکت با مهره سفيد؛ اولين سناريو، از سوي بخشي از اردوگاه فتنه که هنوز خود را در درون نظام اسلامي تعريف مي‌کند، طرح‌ريزي شده است. اين جريان معتقد است کناره‌گيري و تحريم انتخابات نه‌تنها فايده‌اي براي اردوگاه فتنه ندارد، بلکه فرصت‌هاي پيش رو را نيز از اختيار اردوگاه فتنه سلب خواهد کرد. اين تفکر در عمل، هرگونه کناره‌گيري و تحريم را به ضرر اردوگاه اپوزيسيون دانسته و نتيجه آن را ميدان‌داري نظام و جريان‌هاي وفادار به انقلاب اسلامي مي‌داند که نتيجه آن، به فراموشي رفتن جريان اپوزيسيون و ايده‌ها و آرمان‌ها و گفتمان آن‌هاست.

طبق نظر اين بخش از اردوگاه فتنه‌گران، نظام اسلامي آن قدر توانمند است که در نبود و غيبت اصلاح‌طلبان نيز مي‌تواند فضا را براي مشارکت حداکثري ملت محقق سازد و بازي تحريم‌‌کنندگان را ناکام گذارد. همان‌طور که در طول سه دهه اخير نيز چنين بوده و خط تحريم اپوزيسيون نه‌تنها تأثيري بر ميزان مشارکت ملت نداشته؛ بلکه برعکس، موجب جريحه‌دار شدن وجدان عمومي و ترغيب بيشتر براي آمدن به پاي صندوق‌هاي رأي شده است. ضمن آنکه اين وضعيت در انتخابات مجلس و شوراها، سخت‌تر نيز مي‌شود و ميزان تأثيرگذاري خط تحريم به کمترين حالت مي‌رسد؛ چرا که اولاً دغدغه‌هاي محلي، فضا را براي مشارکت بالاي مردم فراهم مي‌آورد، ثانياً با ورود نامزدهاي مستقل، فضاي انتخابات به‌طور طبيعي رقابتي خواهد شد.

لذا با توجه به اين ملاحظات، بهتر است فرصت را از دست نداد و با مشارکت در انتخابات به موارد سه گانه زير دست يافت:

1- کسب تعدادي از کرسي‌هاي مجلس، هرچند قليل و کم‌اثر؛

2- بسط و ترويج گفتمان اردوگاه فتنه در سطح جامعه؛

3- حاشيه‌سازي و ايجاد التهاب و ناامني در انتخابات.

البته اين حضور به طور آشکار و با چهره‌هاي شناخته شده نيست؛ چرا که با سياست اتخاذي نظام، حتماً رد صلاحيت مي‌شدند؛ از اين‌رو ترجيح دادند براي موفقيت، مهره‌هاي اصلي بازي انتخابات، کساني باشند که سابقه مشخصي ندارند و به تعبيري ديگر، از چهره‌هاي مارک‌دار نيستند. چهره‌هاي ناشناخته که در زمان مناسب، مواضع و گرايش‌هاي سياسي خود را نشان خواهند داد، بهترين گزينه براي طراحي اين بازي خواهند بود. اردوگاه ضدانقلاب عملاً به‌طور کامل اين سياست را اتخاذ نکرد و چهره‌هاي شناخته شده، مشي ديگري را که «سياست تحريم» باشد، برگزيدند و تنها مهره‌هاي سفيد وارد ميدان رقابت انتخاباتي شدند.

2- سياست تحريم منفعل (سياست عدم شرکت(؛

«خط تحريم»، الگوي رفتاري جبهه براندازي است که امروز اولويت مهم جريان فتنه قرار گرفته است. ادعاي اينکه «امروز گرم کردن تنور اين انتخابات به هر شکل و بأي نحوٍ کان، کمک به استبداد و در تقابل با آرمان محوري استقلال، آزادي، جمهوري اسلامي و نيز در تقابل با تحقق دموکراسي و تضمين حقوق بشر در کشور عزيزمان ايران است»، اوج رذالت و انحطاط ورشکستگان سياسي جديدي است که امروز به طور رسمي به اردوگاه ضدانقلاب پيوسته‌اند. تحريم‌کنندگان که هدفي جز ضربه زدن به نظام اسلامي ندارند، از اتخاذ خط تحريم حداقل به دنبال آنند که:

1- وزن سياسي خود را عيان سازند و نشان دهند که از بدنه اجتماعي قابل توجهي برخوردارند و نظام نمي‌تواند آن‌ها را حذف کند؛ از اين رو بايد تسليم خواسته‌هاي زياده‌طلبانه اين افراد شد.[1]

2- ادعاي دروغين خود در انتخابات 22 خرداد 88 مبني بر تقلب در انتخابات را به اثبات رسانند.

3- با کساد کردن بازار انتخابات، از مشروعيت نظام کاسته شود و آن را بدون پشتوانه نشان ‌دهند. آنگاه بيش از پيش، نظام را تحت فشار قرار دهند و اهداف براندازانه خود را دنبال کنند.[2]

4- با تضعيف پشتوانه جمهوري اسلامي، زمينه را براي افزايش تهديدات بيگانگان عليه ما فراهم آورند. به عبارتي با خيانت به ملت، دشمنان را در تهاجم عليه ايران تحريک کنند و ياري رسانند.

تحريم‌کنندگان منفعل، معتقدند اين سياست با سکوت و عدم ايجاد مناقشه در انتخابات مؤثرتر خواهد بود و براي اين نظر به دلايل زير اشاره دارند: «دليل نخست آنان، شکاف واقعي و دعواي جدي باندهاي اصلي رقيب در حاکميت سياسي است. از اين منظر، حضور سبزها (جريان سوم) مي‌تواند موجب ترميم اين شکاف و وحدت اقتدارگرايان و سمت‌گيري واحد آنان عليه شهروندان منتقد و معترض و البته منتهي به سرکوبي شديد و دوباره شود. دليل دوم آن‌ها، «هزينه ـ فايده» اقدام اعتراضي است. از اين زاويه، جامعه مدني ايران بايد سرکوب خشن و سنگين ديگري را متحمل شود که دست‌کم در وضعيت کنوني با «فايده»اش نمي‌خواند؛ چرا که نه‌تنها امکان تغيير معنادار شرايط را ندارد که حتي امکان انعکاس گسترده‌ رسانه‌اي آن به‌دليل خفقان حاکم، موجود نيست.»[3]

اين سياست از سوي جريان‌هاي فتنه‌گر داخلي نام «عدم مشارکت» گرفته است نه «تحريم»! چهره‌هاي ارشد فتنه‌گران در داخل، ايده عدم شرکت در انتخابات را دنبال مي‌کنند ولي خود را هوادار تحريم نمي‌دانند چرا که در نگاه ايشان، انتخابات مجلس در واقع بيشتر يک انتخابات محلي است و متغيرهاي بومي در آن تأثير فراوان دارد، بسياري از شهروندان در شهرهاي کوچک و روستاها به آن مي‌پيوندند و شرکت در آن را حائز اهميت سياسي تلقي نمي‌کنند. برهمين اساس، به نظر مي‌رسد که چهره‌هاي داخلي بيشتر متوجه خطر‌ها و هزينه‌هاي احتمالي «تحريم انتخابات» هستند و ترجيح مي‌دهند که دست‌کم در بازه زماني فعلي صرفاً بر «عدم شرکت در انتخابات» تأکيد کنند و سخني از «تحريم» به ميان نياورند.[4]

اين سياست، با مخالفت بخش ديگري از اپوزيسيون مواجه شده که از «سياست تحريم فعال» سخن ‌مي‌گويند.

3- سياست تحريم فعال؛ نوع ديگري نيز از سياست تحريم را مي‌توان در نظر گرفت که از آن با عنوان «سياست تحريم فعال» ياد مي‌شود. در اين الگو، تحريم‌کننده به صرف معرفي نکردن نامزد و عدم حضور در پاي صندوق‌هاي رأي بسنده نکرده، بلکه با اتخاذ اقداماتي تکميلي وارد ميدان مبارزه عملي - تبليغي عليه نظام سياسي مي‌شود و تاکتيک‌هاي نافرماني مدني را براي افزايش فشار به نظام اسلامي و کاستن هرچه بيشتر از آراي ملت در دستورکار قرار مي‌دهد.

محمد ملکي، ضدانقلاب فراري و از جمله حاميان سياست تحريم فعال در انتخابات آتي، در باب تفاوت سياست تحريم فعال و غيرفعال مي‌گويد: «تفاوت «تحريم فعال» و «غيرفعال» در اين است که در تحريم فعال، تحريم‌کنندگان وارد صحنه مي‌شوند و از هزينه‌هاي آن ترسي به دل راه نمي‌دهند، ولي در تحريم غيرفعال، تحريم‌کنندگان فقط سر صندوق‌ها حاضر نمي‌شوند و رأي نمي‌دهند. راهکارهاي عملياتي براي تحريم فعال بسيار است که همراه با توزيع پوستر، نامه و انواع شيوه‌هاي تبليغاتي شروع مي‌شود و به‌موازات آن، تجمعات مردمي در پارک‌ها و ميادين شهرها با هدف روشنگري مردم تشکيل مي‌گردد. البته راه‌هاي فراوان ديگري وجود دارد که مي‌تواند به وسيله همراهان و همفکران ارائه گردد.»[5]سياست تحريم فعال را مي‌توان ادامه حرکت در سناريوي کودتاي مخملي و نافرماني مدني دانست که بخش‌هايي از آن در انتخابات سال 88 نيز ظهور و بروز کرد. در اين انتخابات نيز ضدانقلاب بر آن است تا با همه توان از فضاي باز انتخابات استفاده کنند و با اقدامات برنامه‌ريزي شده، نظام را در آستانه انتخابات تحت فشار قرار دهد. طرفداران اين سياست در تلاشند تا با نقد طرفداران ايده عدم مشارکت و تحريم انفعالي، آنان را متقاعد کنند تا با تغيير رويه، سياست انفعالي را رها سازند و با خروج از سکوت و انزوا، به صف اغتشاش‌کنندگان بپيوندند؛ براي نمونه، نويسنده سايت جرس مي‌نويسد: «تحريم، واژه بي‌خاصيتي است بر وزنِ تسليم. ما مي‌خواهيم در حاشيه اين حادثه سياسي- اجتماعي، حي و حاضر باشيم تا از اين «فرصتِ ناب» استفاده کنيم. سياست‌ورزي در ايران عرصه همين فرصت‌هاست.»[6]

يا ضامن آهو

Tue, 24 Jan 2012 15:56:00 GMT

چندي پيش، به مناسبتي مطلبي در روزنامه اطلاعات درج شده بود و ذکري از آستان ملائک پاسبان اعلي‌حضرت اقدس علي بن موسي الرضا صلوات الله عليه، و داستان ضامن آهو در مجلسي مورد گفت‌وگو بود. دوست دانشمند عزيزي به بنده گفت: فلاني! من هر قدر هم که مي‌خواهم صحت اين «داستان مبتذل» ضامن آهو را به خود بقبولانم نمي‌توانم و عقلم نمي‌پذيرد که اين داستان آن چنان که شنيده و خوانده‌ام عقلاً يا وقوعاً ممکن باشد، گو اين که اساساً اين داستان را در هيچ کتاب معتبر و مأخذ قابل مستندي هم نديده‌ام؛ و چون تو را يک طلبه غيرمتعصبي مي‌دانم، اين است که خواهش مي‌کنم نظرت را در اين باره بگويي و اگر تو هم مثل من به اين داستان باورنکردني اعتقادي نداري، چه بهتر که از اين جا، يکي دو خطي با هم به روزنامه اطلاعات بنويسيم و از مسؤولان آن روزنامه درخواست کنيم که از استعمال اين القاب و عناوين عاميانه، و بي‌معني و غيرمستند که تازه بر فرض صحت هم چيزي بر عظمت مقام امام عليه‌السلام و جلال و کرامت آن بزرگوار نمي‌افزايد، احتراز کند.

<** ادامه مطلب... **>

گفتم: راست است؛ زيرا اعتقادي که شيعه واقعي به ائمه طاهرين خود دارد، فوق اين امور و بالاتر از صحت و سقم اين مسائل است؛ چو شيعه مي‌گويد و مي‌خواند که «وأمن من لجأ اليکم» (جمله اي از زيارت معروف به جامعه کبيره که ظاهرا انشاي حضرت هادي عليه السلام است).

باري، از آن دوست عزيز پرسيدم: داستان ضامن آهويي که شما آن را عقلاً و وقوعاً محال مي‌شماريد کدام است و چگونه داستاني است؟

با نگاه تعجب‌آميزي گفت: فلاني! آيا مرا دست مي‌اندازي يا واقعاً تو که هم بچه آخوند هستي و هم خراساني، از کم و کيف اين داستان بي‌خبري؟

گفتم: نه دوست عزيز! تو را دست نمي‌اندازم و از کم و کيف داستان هم باخبرم؛ ولي دوست دارم داستان را از زبان تو هم بشنوم.

گفت: از مجموع آنچه در بچگي از بزرگترها شنيده و بعداً هم آن را به شعر عاميانه و به صورت جزوه کوچکي، چاپ سنگي شده‌اي خوانده‌ام، آنچه به يادم مانده، اين است:

صيادي در بياباني قصد شکار آهويي مي‌کند و آهو شکارچي را مسافت معتنابهي به دنبال خود مي‌دواند و عاقبت خود را به دامن حضرت علي بن موسي الرضا عليه السلام که اتفاقاً در آن حوالي تشريف‌فرما بوده است، مي‌اندازد. صياد که مي‌رود آهو را بگيرد، با ممانعت حضرت رضا عليه السلام مواجه مي‌شود. ولي چون آهو را صيد و حق شرعي خود مي‌داند، در مطالبه و استرداد آهو مبالغه و پافشاري مي‌کند. امام حاضر مي‌شود مبلغي بيشتر از بهاي آهو، به شکارچي بپردازد تا او آهو را آزاد کند. شکارچي نمي‌پذيرد و به عرض مي‌رساند: الا و بالله، من همين آهو را که حق خودم است، مي‌خواهم و لاغير ... و آن وقت آهو به زبان مي‌آيد و سخن گفتن آغاز مي‌کند و به عرض امام مي‌رساند که من دو بچه شيري دارم که گرسنه‌اند و چشم به‌راه‌اند که بروم و شيرشان بدهم و سيرشان کنم. علت فرارم هم همين است و حالا شما ضمانت مرا نزد اين ظالم بفرماييد که اجازه دهد بروم و بچگانم را شير دهم و برگردم و تسليم صياد شوم...

حضرت رضا عليه السلام هم ضمانت آهو را نزد شکارچي مي‌فرمايد و خود را به صورت گروگاني در تحت تسلط شکارچي قرار مي‌دهد. آهو مي‌رود و به‌سرعت باز مي‌گردد و خود را تسليم شکارچي مي‌کند. شکارچي که اين وفاي به عهد را مي‌بيند، منقلب مي‌گردد و آن گاه متوجه مي‌شود که گروگان او، حضرت علي بن موسي الرضا صلوات الله عليه است. بديهي است فوراً آهو را آزاد مي‌کند و خود را به دست و پاي حضرت مي‌اندازد و عذر مي‌خواهد و پوزش مي‌طلبد. حضرت نيز مبلغ معتنابهي به او مرحمت مي‌فرمايد و به‌علاوه، تعهد شفاعت او را در قيامت نزد جدش مي‌کند و صياد را خوشدل روانه مي‌سازد. آهو هم که خود را آزاد شده حضرت مي‌داند اجازه مرخصي مي‌طلبد و به سراغ لانه و بچگان خود مي‌دود...

به آن دوست عزيز هموطن گفتم: داستان واقعي ضامن آهو که من آن را مي‌دانم بيش از هزار و شصت سال سابقه تاريخي دارد، و در کتب معتبر و مستند هم ثبت و ضبط شده و کاملا هم موجه و معقول است و به‌کلي با آنچه تو مي‌گويي ومن هم به همين ترتيب آن را شنيده و خوانده‌ام، مغاير است. گمان نزديک به يقين دارم که منشأ ملقب ساختن مولاي ما، حضرت رضا صلوات الله عليه به ضامن آهو، همين داستان موجه و معقول و مسلم و مستندي است که آن را براي تو خواهم گفت. مضافاً بر آن که ناقلان و راويان اين داستان نيز حايز آن چنان مقام مذهبي و ملي و علمي شامخي هستند که جاي هيچ ترديد در صحت، و مجال هيچ گونه شبهه‌اي در اصالت آن باقي نمي‌ماند.

مخاطب که بر شنيدن داستان صحيح و واقعي و موجه و مستند ضامن آهو سخت مشتاق شده بود، از من خواست که فوراً داستان را براي او بازگو کنم و مدرک و سند آن را هم به او نشان دهم. گفتم: به ديده منت دارم، النهايه، چون الآن کتاب مستند را در دسترس ندارم، نقل داستان و ارائه سند آن را به فردا موکول مي‌کنيم و او هم پذيرفت.

خوشبختانه، و از حسن اتفاق، آن که در جمله کتب معدودي که اين بنده در اين سفر با خود آورده است، يکي هم کتاب شريف نفيس مستطاب «عيون اخبار الرضا» تأليف منيف شيخ اجل امجد اعظم، ابوجعفر محمد بن علي بن بابويه قمي، معروف و ملقب به صدوق رضوان الله تعالي عليه است. ايشان يک کتاب از مجموع چهار کتاب اساسي و اصولي حديث و فقه شيعه يعني «من لايحضره الفقيه» را تأليف کرده و در محل معروفي به نام نامي خودش در سر راه تهران به شهر ري مدفون است؛ مکانت والا و مقام معلاي آن بزرگوار در نزد شيعه معلوم و مشهور است.

فرداي آن روز اين کتاب مستطاب را با خود نزد آن هموطن بردم و داستان را از روي کتاب براي اوخواندم. او بسيار خشنود شد و دانست که داستان واقعي ضامن آهو، چيزي غير از آني است که در ذهن اوست؛ و بنده چون گمان مي برم هنوز بسياري هستند که از بن داستان بي خبرند، بي فايده ندانستم که آن را عيناً براي درج در اين کتاب بنگارم، خاصه آن که موضوعاً نيز با مبنا و موضوع اين کتاب بي تناسب نيست.

البته خوانندگان فاضل و گرامي استحضار دارند که شيخ صدوق قدس سره، اين کتاب را جهت اتحاف و اهدا به وزير جليل و بزرگوار ايراني يعني صاحب اسماعيل بن عباد طالقاني (متوفي در سال 385هجري) که خود يکي از بزرگ‌ترين ادبا و شعرا و متکلمين و ناقدين ادب در قرن چهارم است، تأليف فرموده و اين کتاب شريف، علاوه بر احتوايش بر اخبار مربوط به حضرت رضا عليه السلام از لحاظ ادبي و تاريخ نيز مرجع معتبر و مستندي به شمار مي‌رود.

شيخ (ره) در اين کتاب همچنان که از بسياري ثقات مشايخ روات و محدثين رضوان الله عليهم اجمعين (که ذکر اسامي شريف آنها خود رساله مفصلي خواهد شد) نقل و روايت مي کند از بسياري از ادبا و شعرا و مورخين به نام نيز، چون ابراهيم بن عباس صولي و محمد بن يحيي صولي و مبرد و ابن قتيبه و عمرو بن عبيد و دعبل و ابي نواس و ابي جعفر عتبي و برخي افراد خاندان نوبختي و ديگران به‌واسطه يا بي‌واسطه نيز نقل و روايت مي‌فرمايد.

شيخ (ره) که به مناسبت اقامتش در ري اختصاص و ارتباط کاملي با رکن الدوله ديلمي داشته است، در رجب سال 352 هجري (1044سال پيش از اين) از رکن الدوله جهت تشرف به خراسان و زيارت مرقد منور مطهر حضرت علي بن موسي الرضا صلوات الله عليه اجازه مي‌گيرد. امير سعيد رکن الدوله نيز ضمن التماس دعا و زيارت نيابي، با اين درخواست موافقت مي‌کند و شيخ (ره) روانه خراسان مي‌شود و چند ماهي در آن صفحات و خصوصاً در نيشابور و طوس اقامت مي‌فرمايد.

اين که عرض کردم رکن الدوله از شيخ (ره) التماس دعا و تقاضاي زيارت نيابي مي‌کند، به تصريح خود شيخ است. ظاهراً همواره زمامداران بزرگوار شيعه ايران، قلباً توجه خاصي به حضرت علي بن موسي الرضا عليه آلاف التحية و الثناء داشته و خود را از مدد آن حضرت مستمد مي‌دانسته‌اند؛ لذا بد نيست که عين عبارت خود شيخ را براي شما نقل کنم:

قال مصنف هذا الکتاب، لما استأذنت الامير السعيد رکن الدوله في زيارة مشهد الرضا عليه السلام واذن لي في ذلک في رجب سنة اثنين وخمسين وثلاث ماة، فلما انقلبت عنه ردّني. فقال لي: هذا مشهد مبارک قد زُرته وسألتُ الله تعالي حوائج کانت في نفسي فقضاها لي فلا تقصر في الدعا لي هناک و الزيارة عني فان الدعاء فيه مستجاب، فضمنت له ذلک ووفيت به، فلما عُدت من المشهد علي ساکنه التحية والسلام ودخلت اليه قال لي: هل دعوت لنا وزرت عنا؟ فقلتُ نعم، فقال لي قد احسنت قد صح لي ان الدعاء في ذلک المشهد مستجاب (صفحه 381).

مصنف اين کتاب چنين گويد که چون از امير سعيد رکن الدوله ديلمي براي زيارت مشهد امام رضا عليه السلام اجازه خواستم و او نيز اجازه فرمود و اين در ماه رجب سال 352 بود. همين که از پيشگاهش برگشتم که بروم، دوباره مرا بازگردانيد و فرمود: اين فرخنده زيارتگاهي است که من نيز آن را زيارت کرده‌ام و از خداوند تعالي نيازها و آرزوهايي که در دل داشتم مسئلت کرده‌ام و خداوند همه آن را برآورد! بنابراين، در آنجا براي من در دعا و زيارت نيابي، کوتاهي مکن.

من هم دعا و زيارت جهت او را بر عهده گرفتم و به عهده خود نيز وفا کردم. وقتي که از مشهد که بر ساکنش درود و آفرين باد، بازگشتم و بر رکن الدوله وارد شدم، فرمود: آيا براي ما دعا، و از طرف ما زيارت کردي؟ گفتم: بلي! فرمود: کار بسيار خوبي کردي پيش من ثابت و نزد من درست است که دعا در آن مشهد مستجاب است.

باري، برگرديم به داستان ضامن آهو که شيخ آن را در همين کتاب، و به مناسبت همين سفر نقل مي‌نمايد. شايد قبلاً ذکر اين نکته بي‌فايده نباشد که در خلال کتاب «عيون» چند بار که شيخ حديث يا مطلبي را نقل فرموده که خود صددرصد اعتقادي به صحت روايت يا وثوقي به سلامت سند آن يا اطميناني به ثقه بودن راوي آن نداشته است (ولو آن که آن را از مشاهير هم نقل فرموده باشد) بي‌اعتمادي خود را به آن مطلب تصريح مي‌فرمايد. (از جمله در صفحه 350 که مي‌فرمايد: قال مصنف هذا الکتاب، روي هذا الحديث بريئي من عهدة صحته؛ يا در صفحه 192: کان شيخنا محمد بن الحسن بن احمد بن الوليد رضي الله عنه سيئي الرأي في محمد بن عبد الله المسمعي راوي هذا الحديث وانما اخرجت هذا الخبر في هذا الکتاب لانه کان في کتاب الرحمه وقد قرأته عليه فلم ينکره و رواه الي).

و اينک ابتدا اصل داستان را با حذف اسانيد و روات آن به عرض خوانندگان مي‌رساند سپس سند و روات حکايت را بازگو مي‌کند که خوانندگان ملاحظه بفرمايند چه بزرگوار کساني اين داستان را نقل کرده و به صحت آن گواهي داده و يا به‌اصطلاح روزنامه‌نويس‌ها خود قهرمان آن داستان بوده‌اند تا بدانجا که اين روايت صددرصد مورد قبول شيخ صدوق (ره) قرار گرفته و ادني شبهه در صحت آن به خاطر شريفش خطور نکرده است:

... فلما کان يوم الخميس استأذنته في زيارة الرضا (عليه السلام) فقال: اسمع مني ما احدثک به في امر هذا المشهد: کنت في ايام شبابي اَتعصب علي اهل هذا المشهد واَتعرض الزوار في الطريق واَسلُب ثيابهم ونفقاتهم ومرقّعاتهم، فخرجت متصيداً ذات يوم و اَرسلت فهداً علي غزال، فمازال يتبعه حتي التجأ الي حايط المشهد فوقف الغزال ووقف الفهد مقابله لايدنو منه فجهدنا کل الجهد بالفهد ان يدنو منه فلم ينبعث و کان متي فارق الغزال موضعه يتبعه الفهد فاذا التجأ الي الحائط رجع عنه فدخل الغزال جحراً في حائط المشهد فدخلتُ الرباط وقلت لابي النصر المقري اين الغزال الذي دخل هيهنا الان، فقال لم أره فدخلتُ المکان الذي دخله فرأيت بعر الغزال وأثر البول ولم أر الغزال وفقدته، فنذرت الله تعالي ان لا آذي الزوار بعد ذلک و لا اتعرض لهم الا بسبيل الخير و کنت متي ما دهمني أمر فزعت الي هذا المشهد فزرته وسألت الله تعالي فيه حاجتي فيقضيها لي ولقد سألت الله تعالي ان يرزقني ولداً ذکراً فرزقني ابناً حتي اذا بلغ وقتل عدت الي مکاني من المشهد وسألت الله تعالي ان يرزقني ولداً ذکراً فرزقني ابناً آخر ولم أسأل الله تعالي هناک حاجة الا قضاها لي فهذا ماظهر لي من برکة هذا المشهد علي ساکنه السلام. (صفحه 386).

چون روز پنجشنبه براي زيارت رضا عليه‌السلام از او اجازه خواستم. گفت بشنو که درباره اين مشهد ( يعني اين محل شهادت) با تو چه مي‌گويم. در روزگار جواني، نظر خوشي به طرفداران اين مشهد نداشتم و در راه، معترض زائران مي‌شدم و لباس‌ها و خرجي و نامه‌ها وحواله‌هايشان را به‌ستيزه مي‌ستاندم. روزي به شکار بيرون رفتم و يوزي را به دنبال آهويي روانه کردم. يوز همچنان به دنبال آهو مي‌دويد تا به‌ناچار، آهو را به پاي ديواري پناهيد و آهو ايستاد. يوز هم رو به رويش ايستاد ولي به او نزديک نمي‌شد.

هر چه کوشش کرديم که يوز به آهو نزديک شود يوز نمي‌جست و از جاي خود تکان نمي‌خورد؛ ولي هر وقت که آهو از جاي خود (کنار ديوار) دور مي‌شد، يوز هم او را دنبال مي‌کرد. اما همين که به ديوار پناه مي‌برد، يوز باز مي گشت تا آن که آهو به سوراخ لانه‌مانندي در ديوار آن مزار داخل شد. من وارد رباط [معناي اصلي آن جاي نگهداري اسب براي مبارزه با دشمنان و مرزداري از حدود و ثغور مسلمانان است، و بعداً به معاني مختلفي از جمله کاروانسرا، خانقاه صوفيه، نقل شده است.] (تعبير جالبي از مزار حضرت رضا در آن عصر) شدم، و از ابي نصر مقري (که لابد قاري راتب قبر مطهر حضرت يا ديگر مقابر اطراف قبر و داخل رباط بوده است) پرسيدم: آهويي که هم الان وارد رباط شد کو؟ گفت: نديدمش.

آن وقت، به همان جايي که آهو داخلش شده بود درآمدم و پشگل‌هاي آهو و رد پيشابش [ادرار] را ديدم، ولي خود آهو را نديدم. پس با خداي تعالي پيمان بستم که از آن پس زائران را نيازارم و جز از راه خوبي و خوشي با آنان در نيابم. از آن پس، هر گاه که کار دشواري به من روي مي‌آورد، وگرفتاري‌اي پيدا مي‌کردم، بدين مشهد روي و پناه مي‌آوردم، و آن را زيارت و از خداي تعالي در آن جا حاجت خويش را مسئلت مي‌کردم و خداوند نياز مرا بر مي‌آورد، ومن از خدا خواستم که پسري به من عنايت فرمايد. خدا پسري به من مرحمت فرمود، و چون آن پسربچه به حد بلوغ رسيد، کشته شد؛ من دوباره به مشهد برگشتم و از خدا مسئلت کردم که پسري به من عطا فرمايد و خداوند پسر ديگري به من ارزاني فرمود. هيچ گاه از خداي تبارک و تعالي در آن جا حاجتي نخواستم مگر آن که حق تعالي آن حاجت را برآورد و اين چيزي است از جمله برکات اين مشهد سلام الله علي ساکنه که بر شخص من آشکار شد و براي خودم روي داد.

حال ملاحظه بفرماييد که شيخ (ره) اين داستان را از که روايت مي کند و اين واقعه براي که روي داده است و ناقل آن کيست؟

گوينده اصلي داستان که خود همان شکارچي بوده است، ايراني پاک‌نهاد و آريايي نژاد و امير دلير و بزرگوار و نجيب و آزاده خراساني خراسان، يعني ابومنصور محمد بن عبدالرزاق طوسي، معروف و مشهور و گردآورنده «شاهنامه ابومنصوري» است که او خود داستانش را براي حاکم رازي مصاحب و رازدار و مرد مورد اطمينان ابوجعفر عتبي، وزير نامدار سامانيان – در هنگامي که حاکم به رسالت و جهت تقديم پيامي از طرف عتبي به ابومنصور محمد بن عبد الرزاق طوسي لابد به نيشابور رفته و در آن جا بوده است- حکايت کرده و حاکم هم آن را براي ثقه جليل‌القدر ابوالفضل محمد بن احمد بن اسماعيل السليطي که از اجله مشايخ روايت صدوق است، روايت کرده و صدوق هم روايت را از شيخ خود سليطي نقل مي‌فرمايد و اينک عين عبارت صدوق مشتمل بر اسانيد روايت و مقدمه حکايت را نقل مي‌کند:

حدّثنا ابوالفضل محمد بن احمد بن اسمعيل السليطي (رض) قال سمعتُ الحاکم الرازي صاحب ابي جعفر العتبي يقول: بعثني ابوجعفر العتبي رسولا الي ابي منصور بن عبد الرزاق، فلما کان يوم الخميس ... الخ؛ که بقيه را قبلاً به عرض خوانندگان گرامي رسانيد. (عيون اخبار الرضا، باب 73، ذکر ما ظهر للناس في وقتنا من برکة هذا المشهد و استجابة الدعاء فيه).

به هر صورت، ظاهراً اصل داستان و روايتي که سبب ملقب ساختن حضرت امام علي بن موسي الرضا صلوات الله عليه به «ضامن آهو» شده است، بايد همين داستان باشد، و لا غير؛ و به قراري که ملاحظه فرموديد، داستان کاملاً واقعي و موجه و معمولي به نظر مي‌رسد.

و اينک مي‌پردازد به بيان مقصد ديگري که از نوشتن اين سطور دارد و لذا به مصداق الکلام يجر الکلام و به اصطلاح اهل منبر به مطلب مهم و اساسي ديگري نيز گريزي مي‌زند و آن اين است که حال که ذکر خير و نام عزيز اين ايراني شريف نجيب بزرگوار والاتبار يعني ابومنصور محمد بن عبد الرزاق طوسي به ميان آمد، و از آن جا که متأسفانه اطلاع زيادي از حال او در دست نيست و سواي مأخذ تاريخي که مرحوم مبرور علامه قزويني طاب ثراه در پاورقي مقاله نفيس خود تحت عنوان «مقدمه شاهنامه ابومنصوري» ذکر فرموده است، و تحقيقات حضرت استاد محيط طباطبايي و دو سه مورد مشابه ديگر، نامي از اين آزاده‌مرد نژاده، به چشم نمي‌خورد؛ او که از اولين کساني بوده که به سائقه وطن‌دوستي و عرق مليت (و در صورت ثبوت تشيع او شايد بتوان گفت تا اندازه‌اي هم به سبب تشيعيش و بغضاً لبني العباس) همت والاي خود را بر گردآوري شاهنامه ايران و نشر مآثر و احياي آثار نياکان مصروف داشته است، بد نيست که مزيد اطلاعي را که از اين مرد بزرگ در همين کتاب مستطاب عيون مذکور است نيز به عرض خوانندگان فاضل برساند، باشد که به‌اصطلاح سرنخ تازه‌اي به دست محققان و فردوسي‌شناسان داده شود تا جهت معرفي بيشتر او و معرفت کامل به حال و طرز تفکرش در اين گونه از کتب و مراجع نيز تفحص و تصحفي بفرمايند.

شيخ اجل صدوق (ره) در همان باب 73 مذکور و پيش از نقل داستان آهو،‌ حكايت ديگري از اين بزرگمرد روايت مي‌فرمايد كه در ذكر داستان آهو نيز به آن به نحو ديگري المام فرموده است، بدين شرح:

حدثنا ابوطالب الحسين بن عبد الله بن بنان الطائي قال سمعتُ ابامنصور محمد بن عبدالرزاق يقول للحكم بطوس المعروف بالبيوري هل لك ولدٌ فقال لا فقال له ابومنصور لم لا تقصد مشهد الرضا عليه السلام و تدعو الله عنده حتي يرزقك ولداً؟

فانّي سالت الله تعالي هناك في حوائج فقضيت لي قال الحاكم فقصدتُ المشهد علي ساكنه السلام و دعوتُ الله عزوجل عند الرضا عليه السلام ان يرزقني ولداً فرزقني الله ولداً ذكراً فجئتُ الي ابي منصور بن عبد الرزاق واخبرتُه باستجابته الله تعالي في هذا المشهد فوهب لي و اعطاني و اكرمتي علي ذلك (صفحه 380)

شيخ مي‌فرمايد: ابوطالب حسين بن عبد الله بن بنان طايي برايم حديث كرد و گفت كه از ابومنصور بن عبد الرزاق شنيدم كه به حاكم طوسي كه به بيوردي معروف بود، مي گفت: آيا فرزندي داري؟

بيوردي گفت: نه ...

ابومنصور به او گفت: چرا روي به مشهد رضا عليه السلام نمي‌آوري تا در كنار آن مزار، از خداوند به دعا بخواهي كه به تو فرزندي عطا فرمايد؟ زيرا كه من خود در آنجا،‌ از خدا نيازمندي‌ها و حاجت‌هايي را مسئلت كردم كه همه آن برايم آورده شد.

سپس حاكم (بيوردي) به من (ابوطالب طائي) گفت: قصد زيارت آن مشهد را كه بر ساكنش درود باد كردم و در مزار رضا عليه السلام به دعا از خداي عز وجل درخواست كردم كه به من فرزندي عنايت كند و خداوند فرزند ذكوري به من مرحمت فرمود من نزد ابي منصور بن عبد الرزاق آمدم و از اين كه خداي تعالي دعاي مرا در اين مشهد مستجاب فرموده است او را با خبر كردم. ابومنصور مرا بخششي فرمود و عطايي داد و بدين سبب بر من اكرام و احترام كرد.

به طوري كه ملاحظه مي‌فرماييد، نشانه‌هاي جوانمردي و فتوت و صداقت و ايمان راستين،‌ از همين چند سطر در رفتار و گفتار و پندار محمد بن عبد الرزاق طوسي آشكار است، و بنده اميدوار است كه فضلاي خوانندگان، ان شاء الله بتوانند به اخبار و اطلاعات ديگري از اين ايراني بزرگوار و خراساني نامدار در كتب مشابه دست يابند.

والحمد الله اولاً و آخراً وصلي الله علي محمد و آله الطاهرين

(برگرفته از کتاب: چهار مقاله، احمد مهدوي دامغاني، تهران، نشر بين الملل، 1385)

بيانات رهبري درباره حماسه 9 دي سال 88

Tue, 27 Dec 2011 17:46:00 GMT

بيانات رهبري درباره حماسه 9 دي سال 88

شور حسيني و غيرت اعتقادي ملت ايران را در 9 دي سال 88 به خيابان هاي سراسر کشور کشاند تا با خلق حماسه اي عظيم از حميت مذهبي، ملي و انقلابي بساط چند ماهه فتنه را جمع کنند. پس از اين خروش آرامش بخش مقام معظم رهبري در بيانات عديده شان بارها به اين حرکت آگاهانه و به هنگام پرداختند. به دليل اهميت موضوع در نوشتار حاضر بخش هايي از فرمايشات ايشان درخصوص حماسه 9 دي سال 88 انتخاب و تقديم خوانندگان محترم شده است.

<** ادامه مطلب... **>

* ماندگار در تاريخ

روز نهم دي امسال(سال 88) هم از همين قبيل است. نهم دي با دهم دي فرقي ندارد؛ اين مردمند که ناگهان با يک حرکت - که آن حرکت برخاسته از همان عواملي است که نوزدهم دي قم را تشکيل داد؛ يعني برخاسته از بصيرت است، از دشمن شناسي است، از وقت شناسي است، از حضور در عرصه مجاهدانه است - روز نهم دي را هم متمايز مي کنند.

مطمئن باشيد که روز نهم دي امسال (سال 88) هم در تاريخ ماند؛ اين هم يک روز متمايزي شد. شايد به يک معنا بشود گفت که در شرايط کنوني - که شرايط غبارآلودگي فضاست - اين حرکت مردم اهميت مضاعفي داشت؛ کار بزرگي بود.

* دست اشاره الهي

هرچه انسان در اطراف اين قضايا فکر مي کند، دست خداي متعال را، دست قدرت را، روح ولايت را، روح حسين بن علي(عليه السلام) را مي بيند. اين کارها کارهايي نيست که با اراده امثال ما انجام بگيرد؛ اين کار خداست، اين دست قدرت الهي است؛ همان طور که امام در يک موقعيت حساسي - که من بارها اين را نقل کرده ام - به بنده فرمودند: «من در تمام اين مدت، دست قدرت الهي را در پشت اين قضايا ديدم». درست ديد آن مرد نافذ با بصيرت، آن مرد خدا.

در شرايط فتنه، کار دشوارتر است؛ تشخيص دشوارتر است. البته خداي متعال حجت را هميشه تمام مي کند؛ هيچ وقت نمي گذارد مردم از خداي متعال طلبکار باشند و بگويند تو حجت را براي ما تمام نکردي، راهنما نفرستادي، ما از اين جهت گمراه شديم. در قرآن مکرر اين معنا ذکر شده است. دست اشاره الهي همه جا قابل ديدن است؛ منتها چشم باز مي خواهد.

* روز مجاهدت

مهم اين است که انسان اين مجاهدت را بکند. اين مجاهدت به نفع خود انسان است؛ خداي متعال هم در اين مجاهدت به او کمک مي کند. نوزده دي مردم قم در سال 56 از اين قبيل بود، نهم دي امسال (سال 88) آحاد مردم کشور - که حقيقتاً اين حرکت ميليوني فوق العاده مردم حرکت عظيمي بود - از همين قبيل است و قضاياي گوناگوني که ما در طول انقلاب از اين چيزها کم نداشتيم. اين مجاهدت، راه را به ما نشان مي دهد.

* سجده شکر

... همان کساني که از اول انقلاب با انقلاب و با امام دشمني کردند، سنگ زدند، گلوله خالي کردند، تروريسم راه انداختند. سه روز از پيروزي انقلاب در بيست و دوي بهمن گذشته بود، همين آدمها با همين اسمها آمدند جلوي اقامتگاه امام در خيابان ايران، بنا کردند شعار دادن؛ همانها الان مي آيند توي خيابان، عليه نظام و عليه انقلاب شعار مي دهند! چيزي عوض نشده. اسمشان چپ بود، پشت سرشان آمريکا بود؛ اسمشان سوسياليست بود، ليبرال بود، آزادي طلب بود، پشت سرشان همه دستگاه هاي ارتجاع و استکبار و استبداد کوچک و بزرگ دنيا صف کشيده بودند!

امروز هم همين است. اينها علامت است، اينها شاخص است و مهم اين است که ملت اين شاخصها را مي فهمد؛ اين چيزي است که انسان اگر صدها بار شکر خدا را بکند، حقش را بجا نياورده است؛ سجده شکر کنيم.

* راز ماندگاري

اين ملت عظيم از قشرهاي مختلف در سراسر کشور نگاه مي کنند به صحنه، مي شناسند صحنه را؛ خيلي چيز بزرگ و مهمي است. ايني که من عرض مي کنم روز نه دي در تاريخ ماندگار است، به خاطر اين است. مردم بيدارند؛ همين است که کشور شما را نگه داشته است عزيزان من! همين است که انقلابتان را حفظ کرده است؛ همين است که جرأت سران استکبار را از آنها گرفته است که بخواهند به ملت ايران حمله کنند؛ مي ترسند. حالا در تبليغات، زيد و عمرو و بکر را مي کشند جلو، بمباران تبليغاتي مي کنند؛ اما حقيقت قضيه چيز ديگري است.

* راهپيمايي حکومتي

گفتند راه پيمايي حکومتي! بي عقلها نفهميدند که با اين حرف دارند حکومت را تعريف مي کنند؛ دارند از حکومت تمجيد مي کنند. اين چه حکومتي است که در ظرف دو روز - روز عاشورا (يکشنبه) آن خباثتها را راه انداختند، روز چهارشنبه اين حرکت عظيم راه افتاد - مي تواند يک چنين بسيج عظيم ملي را در سرتاسر کشور بکند؟ امروز کدام کشور ديگر، کدام حکومت ديگر چنين قدرتي دارد؟ قوي ترين حکومتهاي دنيا و ثروتمندترين شان - که ولخرجي هاي زيادي هم براي جاسوس پروري و خرابکاري و تروريست پروري دارند - اگر همه تلاش شان را هم بکنند، نمي توانند ظرف دو روز، صد هزار نفر آدم را بياورند توي خيابانهاي شهرشان يا کشورشان. چند ده ميليون انسان در سرتاسر کشور بيايند! اگر به دستور حکومت آمده باشند، اين خيلي حکومت مقتدري است؛ پس خيلي حکومت قوي اي است که اينجور امکان بسيج را دارد. اما حقيقت غير از اين است؛ حقيقت اين است که در کشور ما حکومت و مردمي وجود ندارد - همه يکي اند - مسئولان حکومت، از شخص حقير اين بنده گرفته تا ديگران، هر کدام قطره هايي هستيم در اقيانوس عظيم اين ملت.(1)

* کار غيرمتعارف

شناسايي لحظه ها و انجام کار در لحظه نياز، خيلي چيز مهمي است. شوراي شما بحمدالله اين خصوصيت را داشته است. دلايل زيادي هم براي اين هست؛ آخري اش همين نهم دي است؛ قبلش -ده سال قبل از اين- 23تير است ...؛ آن روز هم نياز لحظه ها بود؛ اين يک کار متعارف و معمولي نبود. راه پيمايي مردم در بيست و دوي بهمن با همه عظمتي که دارد ...يک کار متعارف است، يک کار روان شده است، شناخته شده است، متوقع است که انجام بگيرد و انجام مي گيرد؛ اما بيست و سه تير در سال 78، يک کار متعارف نبود، يک کار متوقع نبود؛ اهميت داشت که اين مجموعه بداند و بفهمد که اين کار در آن شرايط، لازم است و آن را انجام بدهد. کار نهم دي ماه امسال هم همين جور بود. شناختن موقعيت، فهميدن نياز، حضور در لحظه مناسب و مورد نياز؛ اين اساس کار است که مومن بايد اين را هم با خود همراه داشته باشد تا بتواند وجودش موثر بشود؛ آن کاري را که بايد انجام بدهد، بتواند انجام بدهد. خوب، الحمدلله شوراي هماهنگي تبليغات اين خصوصيت را داشته است. (2)

* حضور بدون فراخوان

راز ماندگاري اين انقلاب، اتکاي به ايمانهاست؛ اتکاي به خداست. لذا شما مي بينيد آن روزي که توده عظيم مردم در سرتاسر کشور احساس کنند که دشمني اي متوجه انقلاب است، احساس کنند که دشمني جدي اي وجود دارد، بدون فراخوان حرکت مي کنند مي آيند. روز نهم دي شما ديديد در اين کشور چه اتفاقي افتاد و چه حادثه اي پيش آمد. دشمنان انقلاب که هميشه سعي مي کنند راه پيمايي هاي ميليوني را بگويند چند هزار نفر آمده اند - تحقير کنند، کوچک کنند - اعتراف کردند و گفتند در طول اين بيست سال، هيچ حرکت مردمي اي به اين عظمت در ايران اتفاق نيفتاده است؛ اين را نوشتند و گفتند. آن کساني که سعي در کتمان حقايق درباره جمهوري اسلامي دارند، اين را گفتند. علت چيست؟ علت اين است که مردم وقتي احساس مي کنند دشمن در مقابل نظام اسلامي ايستاده است، مي آيند توي ميدان .

* حرکت ايماني و قلبي

اين حرکت ايماني است، اين حرکت قلبي است؛ اين چيزي است که انگيزه خدايي در آن وجود دارد؛ دست قدرت خداست، دست اراده الهي است؛ اين چيزها دست من و امثال من نيست. دلها دست خداست. اراده ها مقهور اراده پروردگار است. وقتي حرکت خدايي شد، براي خدا شد، اخلاص در کار بود، خداي متعال اينجور دفاع مي کند. لذا مي فرمايد: «ان الله يدافع عن الذين امنوا». اين را دشمنان نظام اسلامي نمي فهمند، تا امروز هم نفهميدند .... (3)

* پيروزي ملت

البته سال گذشته، سال مهمي براي کشور ما بود. به نظر من ... سال 88، سال ملت ايران بود؛ سال پيروزي ملت ايران بود؛ سال حضور نمايان ملت ايران در عرصه هاي عظيم زندگي در نظام اسلام و در کشورمان بود. يک جا در بيست و دوم خرداد چهل ميليون نفر پاي صندوقهاي رأي آمدند؛ ... اين چيز بسيار مهمي است.

* آخرين ضربه ملت

آزمون مهمي بود براي کشور. ... هم عبرتهاي زيادي داشت، هم درسهاي زيادي داشت و در اين آزمون، ملت ايران پيروز شد. ... مي خواستند بين مردم اغتشاش ايجاد کنند. ... روساي جمهور کشورهاي مستکبر در اين قضيه وارد ميدان شدند؛ اغتشاشگران خياباني و خرابکاراني را که با آتش زدن مي خواهند موجوديت خودشان را نشان بدهند، ملت ايران ناميدند؛ شايد بتوانند اوضاع را آنچنان که طبق ميل خودشان است، در افکار عمومي دنيا و کشورمان تصوير و ترسيم کنند؛ اما شکست خوردند.

قوي ترين و آخرين ضربه را ملت در روز نهم دي و بيست و دوي بهمن وارد کرد. کار ملت ايران در 22 بهمن، کار عظيمي بود؛ نه دي هم همين جور. يکپارچگي ملت آشکار شد. همه کساني که در عرصه سياسي به هر نامزدي رأي داده بودند، وقتي ديدند دشمن در صحنه است، وقتي فهميدند اهداف پليد دشمن چيست، نسبت به آن کساني که قبلاً به آنها خوشبين هم بودند، تجديدنظر کردند؛ فهميدند که راه انقلاب اين است، صراط مستقيم اين است. در بيست و دوي بهمن، ملت همه با يک شعار وارد ميدان شدند. خيلي تلاش کردند، شايد بتوانند بين ملت دو دستگي ايجاد کنند؛ اما نتوانستند و ملت ايستاد؛ اين پيروزي ملت بود. از بيست و دوم خرداد تا بيست و دوم بهمن - هشت ماه- يک فصل پرافتخار و پرعبرتي براي ملت ايران بود؛ اين يک درس شد. آگاهي جديدي به وجود آمد. فصل تازه اي در بصيرت ملت ايران گشوده شد. اين يک زمينه بسيار مهمي است. بايد بر اساس اين زمينه، حرکت کنيم.(4)

* نقش علماي معتمد

يکي از تمايزات نظام جمهوري اسلامي اين است. مجموعه خبرگان، مجموعه علماي صاحب نام و صاحب شأن در بين مردم و مورد اعتماد مردم در همه قضايا، بخصوص در قضيه بسيار مهم رهبري و انتخاب رهبري و قضاياي مربوط به آن محسوب مي شود و همين حضور اثرگذار و حساس در بين مردم، آثار و برکات خودش را داشته است و دارد. حضور مردم در حوادث بزرگ و مهم و اعلان موضعي که مي کنند - مثل راه پيمايي مهم بيست و دوم بهمن که واقعاً يک پديده عظيمي بود در تاريخ انقلاب در اين شرايط و با اين اوضاع و احوال و قبل از آن، حضور مردم در خيابانها در سراسر کشور در نهم دي- بدون اينکه علما و راهنمايان معنوي مردم که مورد اعتماد آنها هستند، دلهاي مردم را به حقايق اين انقلاب متوجه کنند، ميسر نمي شد. ...(5)

* برکت حضور جوانان

اگر صحبت کارهاي فناوري پيچيده است، همين جوانها هستند...

به ميدان عمل و خدمت و تلاش که مي رسيم، همين حرکت عظيم بسيج سازندگي را مي بينيم؛ به ميدان سياست و اعلام حضور که مي رسيم، حرکت نه دي را مي بينيم، حرکت بيست و دوي بهمن را مي بينيم، حضور عظيم در انتخابات را مي بينيم؛ اينها معناش چيست؟ معناش اين است که امروز جوانان ما- که اکثريت قاطع ملت ما هستند - و عموم ملت ما در همان جهت حرکت انقلاب اسلامي و با همان ضرب دست انقلاب، رو به فزايندگي هستند، دارند پيش مي روند. پس ما پيش رفتيم.(6)

* تلاش براي ملت

آنچه که براي ما لازم است، اين است که آحاد مردم، مسئولان، غير مسئولان، بخصوص جوانها، بخصوص کساني که سخن و حرفشان تأثير دارد، احساس مسئوليت حضور در صحنه را از دست ندهند. هيچ کس نگويد من تکليفي ندارم، من مسئوليتي ندارم؛ همه مسئولند.

من مي بينم که اين احساس مسئوليت را داريم. اين را مردم کشور ثابت کردند، ثابت مي کنند؛ حالا يک نمونه واضحش همين نه دي بود ...

1- در جمع مردم قم در سالگرد قيام 19 دي، (19/10/1388)

2- در جمع اعضاي شوراي هماهنگي تبليغات اسلامي (29/10/1388)

3- در جمع فرماندهان و پرسنل نيروي هوايي ارتش، (19/11/1388)

4- در اجتماع زائران حرم مطهر رضوي(1/1/1389)

5- در جمع اعضاي مجلس خبرگان رهبري(6/12/1388)

6- در جمع جهادگران بسيج سازندگي(31/6/89)

7- در جمع مردم مازندران در سالگردحماسه 6 بهمن، (6/11/1388)

منبع:

leader-khamenei.com

پرتويي از زندگي امام جواد عليه السلام

Fri, 28 Oct 2011 06:54:00 GMT

پرتويي از زندگي امام جواد عليه السلام

در تاريخ ولادت حضرت امام محمدتقى، ملقب به جواد، اختلاف است. قول مشهور اين است كه آن حضـرت در دهـم رجب سال 195 قمر در مـدينه چشـم به جهان گشـوده است.
كنيه آن حضرت ابـوجعفـر و پـدر گرامـى‌اش حضـرت علـى بـن مـوسـى الرضا عليهماالسلام و مادر بزرگـوارش سبيكه، معروف به خيزران است. دوران زنـدگـى جـوادالائمه عليه السلام مصادف بـا دوران حكومت مأمون و معتصم عباسى بود و معتصـم در بغداد تصميم به قتل آن حضرت گرفت و سرانجام به وسيله ام الفضل، همسر امام و دختر مامون، آن پيشـواى معصوم را در 25 سـالگـى مسمـوم و به شهادت رسـاند.

<** ادامه مطلب... **>

از بيشتـر روايات چنيـن بر مى‌آيد كه وقتى امام رضا عليه السلام به درخواست مـأمون به خراسان رفت، فرزندش ابوجعفر (امام جواد) را در مدينه به جاى گـذاشت و مـامـون پـس از بازگشت به بغداد در سال 204 هجرى امام جـواد را به حضـور خود فراخواند تا دخترش ام الفضل را به ازدواج او درآورد، در آن هنگـام، امام آن چنـان كـــه در روايت شيخ مفيـد و ديگـران آمـده است، در آغاز ده سـالگـى بــود.
زندگانـى امام محمدتقى، جوادالائمه عليه السلام ادامه راه خط و روش پدرش حضرت امام رضـا عليه‌السلام بـود. مـأمـون كـوشـش مـي‌كـرد كه دل امـام را به دست آورد و او را به دارالخلافه نزديك كند. او تـوطئه خـود را براى از ميان بردن جنبـش و حركت تشيع در چهار چوب خلافت عباسيان همچنان ادامه مى‌داد و هدفـش اين بود كه بيـن امام و پايگاه مردمى او فاصله اندازد و آن حضرت را از مردم دور سازد، ولـى مـى‌خـواست به طـريقـى ايـن نقشه را اجـرا كنـد كه مـردم تحـريك نشـوند.
مأمــون بـر اساس همان نقشه قـديمـى، در جامه دوستـدار امام ظاهـر شـد و (ام الفضل) دختر خود را به ازدواج او در آورد تا از تاييد امام برخـوردار باشـد و اصـرار كـرد كه بـا كمال عزت در كـاخ مجلل او زنـدگـى كنـد. اما امام پافشارى مـى‌ورزيد كه به مدينه باز گردد تا نقشه مـامـون را در كسب تاييد امام براى پايدارى خلافتى كه غصب كرده بـود، نقـش بر آب سازد و مشروعيت حكومت او را در دل مردم خدشه‌دار نمايد.
امام جواد عليه السلام خط پدر بزرگوارش را ادامه داد و به آگاهـى فكرى و عقيدتى دست يازيد. فقيهان را از بغداد و شهرهاى ديگر، پيرامـون خـود، در مدينه فراهـم آورد تا با او مناظره كننـد و از او بپـرسنـد و از راهنمايي‌هاى او بهره برگيرند.

شيخ مفيد رضـوان الله عليه گويد: "مأمون، امام جـواد را دوست مى‌داشت، زيرا با وجود كمى سـن، شخصى فاضل بود و به درجه والا از علم و دانش رسيده بود و در ادب و حكمت و كمـال عقل، مقـامـى داشت كه هيچ يك از مشـايخ زمـان بــا او برابرى نمى‌تـوانست كرد."
امام جواد عليه السلام خط پدر بزرگوارش را ادامه داد و به آگاهـى فكرى و عقيدتى دست يازيد. فقيهان را از بغداد و شهرهاى ديگر، پيرامـون خـود، در مدينه فراهـم آورد تا با او مناظره كننـد و از او بپـرسنـد و از راهنمايي‌هاى او بهره برگيرند.
کمي سن امام جواد عليه السلام از پديده‌هاى اعجاز آميز اوست كه در روحيه حاكمان آن زمان اثرى فـوق‌العاده گذاشته بـود. وقتـى پدر بزرگوارش درگذشت، از عمر امام جواد حدود هشت سال بيـشتر نگذشته بود و در همان سـن، عهده‌دار منصب امامت گرديـد.
امام با پايگاهـى مردمى طرفـدار و مـومـن به رهبـرى و امامتـش بـه طور مستقيـم در مسائل دينى و قضاياى اجتماعى و اخلاقى در تماس بـود.
وقتـى مأمـون، امام را به بغداد يـا مركز خلافت آورد، امام اصرار ورزيد تا به مـدينه باز گردد، مأمون با ايـن درخـواست مـوافقت كرد و آن حضرت بيشتـر عمـر شـريف خـود را در مـدينه گذرانــد.
معتصم از فعاليت و كوشش‌هاى او برآشفته بود، از اين رو، آن حضرت را به بغداد فراخواند و هنگامى كه امام وارد عراق گرديد، معتصـم و جعفر، پسرهاي مأمـون، پيوسته تـوطئه مى‌چيدند و براى قتل آن بزرگوار حيله مى‌انديشيدند، تا ايـن كه آن حضـرت در سـال 220 هجـرى در آخـر ماه ذيقعده به شهادت رسيـد.(1)
از بيشتـر روايات چنيـن بر مى‌آيد كه وقتى امام رضا عليه السلام به درخواست مـأمون به خراسان رفت، فرزندش ابوجعفر (امام جواد) را در مدينه به جاى گـذاشت و مـأمـون پـس از بازگشت به بغداد در سال 204 هجرى امام جـواد را به حضـور خود فراخواند تا دخترش ام الفضل را به ازدواج او درآورد، در آن هنگـام، امام آن چنـان كـــه در روايت شيخ مفيـد و ديگـران آمـده است، در آغاز ده سـالگـى بــود.
کمي سن امام جواد عليه السلام از پديده‌هاى اعجاز آميز اوست كه در روحيه حاكمان آن زمان اثرى فـوق‌العاده گذاشته بـود. وقتـى پدر بزرگوارش درگذشت، از عمر امام جواد حدود هشت سال بيـشتر نگذشته بود و در همان سـن، عهده‌دار منصب امامت گرديـد.
روايان روايت كـرده‌انـد كه امام جـواد عليه السلام پس از ازدواج با دختر مأمـون، به اتفاق همسرش (ام‌الفضل) با بـدرقه مردم، راهـى مدينه گرديد و هنگامـى كه به دروازه كـوفه رسيد با استقبال پـرشـور مردم رو به رو گرديـد، و آنچنان كه در روايت شيخ مفيد آمـده است به دارالمسيب وارد شـدند و در آنجا به مسجـد رفتند.

در محوطه اين مسجد، درخت سدرى بود كه هنوز به بار ننشسته بود، حضرت كوزه‌اى آب خـواستند و پاى ايـن درخت به وضو پرداختند، سپـس برخاسته نماز مغرب را به جاى آوردند و پـس از پايان نماز، انـدك زمانـى به دعا پـرداختنـد و سپـس نمازهاى مستحبى خـواندند و تعقيبات آن را به جاى آوردند و در ايـن هنگام وقتى به سـوى درخت سـدر بازگشتند، مردم ديـدند كه ايـن درخت به بار نشسته، در شگفت ماندنـد و از ميوه‌اش خوردند، ميوه شيريـن و بدون هسته‌اى بـود، آنگاه امام را وداع گفته و در همان زمان، امام راهى مدينه شدند و تا هنگامى كه معتصـم در آغاز سال 225 ايشان را به بغداد فراخواند، در آنجا اقامت داشتند؛ از ايـن پـس در بغداد بـودنـد تا ايـن كه در پايان ذى العقـده همان سال، به شهادت رسيدند.(2) روايان، سالـى را كه امام، همـراه همسـرش ام الفضل از بغداد عازم مـدينه شـدنـد و نيز تاريخ سال ازدواجشان را معين نكرده‌اند. هر چنـد كه روايت شيخ مفيد گـوياى ايـن است كه آن حضرت بعد از پيروزى‌اش بر يحيى بـن اكثم در آن مناظره معروف در سن نه سالگـى، با دختـر مامـون ازدواج کرد، ولـى عبارت مسعودى در كتاب (اثبات الوصيه) القاگر آن است كه امام پس از آن كه به سـن مناسب ازدواج رسيد، تـن به ايـن كـار داد.
در (اعيان الشيعه) آمـده است: آنگـاه امـام جـواد عليه السلام از مامون اجازه رفتن به حج خـواست و به اتفاق همسرش از بغداد قصد مدينه كرد.
مـأمـون كـوشـش مـي‌كـرد كه دل امـام را به دست آورد و او را به دارالخلافه نزديك كند. او تـوطئه خـود را براى از ميان بردن جنبـش و حركت تشيع در چهار چوب خلافت عباسيان همچنان ادامه مى‌داد و هدفـش اين بود كه بيـن امام و پايگاه مردمى او فاصله اندازد و آن حضرت را از مردم دور سازد، ولـى مـى‌خـواست به طـريقـى ايـن نقشه را اجـرا كنـد كه مـردم تحـريك نشـوند.
پـس از عزيمت امام جواد عليه السلام به مدينه، مأمون در طرطـوس وفات يافت و با برادرش معتصم بيعت شد، سپس معتصـم، امام جواد عليه السلام را فراخواند و ايشان را به بغداد آورد.
بديـن گـونه مـى‌تـوان گفت در مـورد مدت اقـامت ايـشان در مدينه و بغـداد و تـاريخ ازدواج و وفات ايشـان در روايات، مطلب اطمينان بخـش و قابل اعتمادى كه به طـور قطع بتـوان بـرداشت شخصـى از آن كـرد، وجـود نــدارد.
آنچه مسلـم است اين كه ايشان بيشتريـن دوره زندگى خود را در زمان مأمون طى كرد و در ايـن فاصله در تنگنا قرار نداشت و كنترلى بر ايشان صـورت نمى‌گرفت. امام چه در بغداد و چه در مدينه، از اين فرصت براى انجام رسالت خود بهره‌برداى كرد؛ شيعيان نيز در مـورد امـامت او اتفـاق نظر داشته و راويـان، دهها روايت را در موضوع‌هاى مختلف از وى نقل كرده‌اند.
بحث را با ذکر روايتي از امام جواد عليه السلام به پايان مي‌بريم که فرمودند:
هر بنده‌اى آنگاه حقيقت ايمان خود را كامل مى‌كند كه ديـن خود را بر شهوت‌هاى خويـش ترجيح دهـد، و هلاك نمى‌شود مگر آن كه هواى نفس و شهوتش را بر دينش ترجيح دهد.

پى‌نوشت‌ها:

1ـ پيشوايان ما، ص 246ـ 255.

2ـ در سال شهادت امام جـواد اختلاف تاريخـى وجـود دارد، عده‌اى آن را سال 220 و بعضى ديگر آن را سال 255 گفته‌اند.

منبع:

برگرفته شده از كتاب سيره و سخن پيشوايان، تاليف محمدعلى كوشا .

السلام عليك يا ام المصائب سلام الله عليها

Sat, 18 Jun 2011 14:14:00 GMT

سيماي زينب کبري در آئينه کلام و رفتار معصومين (ع)

بهترين راهها براي شناخت سيماي تابناک حضرت زينب دو راه است: الف- شناخت او، از راه توجه به تاريخ زندگاني او و درک احکام او و بررسي رفتار او. ب- شناخت او در آئينه کلام معصومين(ع) دربارة او و برخورد آنان با او. از آغاز مقاله بانگاهي اجمالي به زندگاني و کلام و رفتار زينب کبري، گامي در راه شناخت اين نمونة عمل و الگوي بزرگ و اسوه حسنه برداشتيم و اکنون در پرتو کلام و رفتار پيامبر و امامان (ع) پيرامون زينب0س) در راه شناخت بيشتر آن حضرت گام برمي‌داريم. پيامبر اسلام(ص) و زينب(س) زمانيکه زينب به دنيا آمد پيامبر اسلام در سفر بودند، حضرت فاطمه(س) از همسر خود علي‌بن ابي‌طالب(ع) درخواست کرد نامي براي نوزاد انتخاب نمايد. آن حضرت صبر کرد تا رسول خدا(ص) از مسافرت بازگشتند، تقاضا نمود که نام فرزند را برگزينند، و پيامبر اسلام(ص) هم با بهره‌گيري از وحي الهي، نام زينب را براي نوزاد تعيين کردند.

<** ادامه مطلب... **>

گرية پيامبر(ص)

هنگامي که علي(ع) توسط حسين(ع) از ولادت فرزند خود زينب اطلاع يافت گريست و حسين(ع) نيز بر اثر گرية پدر گريست. و از پدر پرسيد: چرا گريه کردي؟ امام پاسخ او را به آينده واگذاشت، زماني که زينب به حضور رسول خدا(ع) آوردند ايشان نيز گريست، قنداقة زينب را به دست گرفت و صورت او را بوسيد و گريه کرد. جبرئيل نيز که براي کمک به امر نامگذاري آمده بود گريست و گفت: اين نوزاد در زندگي، مصائب فراوان خواهد ديد. او در مصيبت از دست دادن پيامبر، مصيبت مادر، مصيبت پدر، مصيبت برادرش حسن، عزادار و سوگوار خواهد بود؛ و از همه بزرگتر، مصيبت برادرش حسين(ع) در کربلا است. علامه سيدمحسن امين در اعيان الشيعه دربارة زينب مي‌نويسد: «سميت ام المصائب و حق لها ان تسمي بذلک» زينب‌ ام المصائب (مادر مصيبت‌ها) ناميده شده و حق و شايسته است براي او که به آن ناميده شود. علامه سپس برخي از مصائب بزرگي که بر زينب وارد شده را مي‌آورد.

ثواب گريه بر مصائب زينب(س)

هنگامي که جبرئيل از مصائب و سختي‌ها و غم و اندوه‌ها و مشکلاتي که بر زينب وارد خواهد شد خبر داد فبکي النبي(ع) و قالک من بکي علي مصائب هذه البنت کان کمن بکي علي اخويها الحسن والحسين». پيامبر گريست و فرمود: هرکس بر مصيبت و اندوه اين دختر گريه کند، ثواب و پاداش او نزد خداي متعال، مانند کسي است که بر دو برادرش حسن و حسين گريه کند. روشن است که گريه بر مصائب اهل بيت و گريستن بر زينب(س) نشانة همدردي و همراهي با آنان و اعلام وفاداري نسبت به آرمان آنان، و آئينة بيانگر تولي و تبري و مرتبه‌اي از مراتب محبت اهل بيت و تنفر از دشمنان آنان و اظهار آمادگي براي پيروي از آنان و الگو و سرمشق قراردادن آنان است.

احترام امامان بر زينب(س)

يحيي مازني مي‌گويد: من مدت و زمان بسياري در مدينه در جوار و همسايگي علي‌بن ابي‌ طالب (ع) و نزديک خانه‌اي که زينب در آن زندگي مي‌کرد بودم. به خدا سوگند هرگز بدن و روي زينب را نديدم و صدايش را نشنيدم. هرگاه مي‌خواست به زيارت قبر جدش رسول خدا (ص) برود، شب مي رفت و امام حسن(ع) جانب راست و اما حسين(ع) جانب چپ و اميرالمؤمنين (ع) در جلوي او حرکت مي‌کرد؛ و هنگامي که به قبر شريف مي‌رسيدند اميرالمؤمنين(ع) از زينب(س) پيشي مي‌گرفت و چراغ را خاموش مي‌کرد و يکبار امام حسن(ع) سبب آن را پرسيد، امام علي(ع) فرمود: «اخشي ان ينظر احد الي شخص اختک زينب». مي‌ترسم کسي به شخص خواهرت زينب نگاه کند. هنگامي که امام حسن(ع) شنيد خواهرش زينب(س) مي‌آيد، درحالي که سخت بيمار بود و پاره‌هاي جگر آن حضرت داخل تشت مي‌ريخت، فرمان داد که تشت را بردارند، زيرا نمي‌خواست خواهرش با ديدن آن ناراحت و افسرده گردد. برخي نوشته‌اند: «ان الحسين(ع) کان اذا زارته زينب، يقوم اجلالاً لها و کان يجلسها في مکانه» هرگاه زينب(س) امام حسين(ع) را زيارت و ديدار مي‌نمود آن حضرت براي تعظيم و بزرگداشت خواهرش بپا مي‌ايستاد و او را در جاي خود مي‌نشاند. علامه سيدجعفر آل بحرالعلوم طباطبائي در کاب «تحفه العالم» دربارة زينب(س) چنين اظهار مي‌دارد: و يکفي في جلاله قدرها و نباله شأنها ماورد في بعضي الاخبار من انها دخلت علي‌الحسين(ع) و کان يقرأ القرآن فوضع القرآن علي‌الارض و قام لها اجلالاً. در جلالت قدر و بزرگي و برتري مقام و شأن او، کافي و بس است، آنچه در برخي اخبار رسيده که زينب بر حسين(ع) وارد شده و امام قرآن مي‌خواند، پس حضرت (چون ديد زينب آمد) قرآن را بر زمين نهاد و براي اجلال و بزرگداشت او بپا ايستاد.

تفسير قرآن توسط زينب کبري(س)

سيدنورالدين جزائري در کاب «خصائص زينبيه» آورده است که: هنگامي که علي‌بن ابي‌طالب(ع) در کوفه بوده‌اند حضرت زينب(س) در منزل خويش، جلسة تفسير قرآن براي زنان داشته است. روزي کهيعص را تفسير مي‌نموده که اميرالمؤمنين(ع) به خانة ايشان آمده و فرمود: فرزندم کهيعص را براي زنان تفسير مي‌کني؟ زينب (س) عرض مي‌کند آري. امام علي(ع) مي‌فرمايد: اين رمز ونشانه‌اي است براي مصيبت و اندوهي که بر شما عترت و فرزندان رسول خدا(ص) روي خواهد آورد: سپس آن مصائب و اندوه‌ها را بيان نموده «فبکت بکاءً عالياً» زينب با صداي بلند گريست.

زينب (س) محدثه و معصومه است

پس از سخراني زينب کبري در ميان مردم کوفه که همه را تحت تأثير قرار داد و آثار فراواني داشت، امام زين‌العابدين(ع) به ايشان فرمود:«يا عمه اسکتي ففي‌الباقي من الماضي اعتبار و انت بحمدالله عالمه غيرمعلمه، فهمه غير مفهمه». اي خواهر پدرم (عمه) آرام باش! در باقي از گذشته مايه اعتبار است. تو الحمدالله، دانا و آگاه هستي که کسي به تو نياموخته و درک کننده و فهميده‌اي هستي که کسي به تو نفهمانده است. اين جملة امام معصوم مي‌رساند که حضرت زينب «محدثه» بوده و از جانب خداي متعال به او الهام مي‌شده و از علم لدني برخوردار بوده است. مرحوم علامه مامقاني در کتاب «تنقيح المقال» مي‌نويسد: «زينب و ما زينب و ما ادريک ما زينب؟! هي عقيله بني هاشم…» زينب و کيست زينب و چه مي‌داني زينب کيست؟ او عقيله و بانوي بزرگوار و گرامي فرزندان بني‌هاشم است. او صفات حميده و ويژگيهاي پسنديده‌اي را دارا بود که پس از مادرش فاطمة زهرا(س) کسي دارا نبوده است. به گونه‌اي که شايسته است گفته شود: او صديقه صغري است و او در حجاب و عفاف در سطحي قرار داشت که هيچکس از مردان در زمان پدر و برادرانش تا روز طف و کربلا، او را نديده است. او در صبر و ثبات قدم و قدرت ايمان و تقوي يکتا و بي‌نظير است. او در فصاحت و بلاغت گويا از زبان اميرالمؤمنين سخن مي‌گفت«ولو قلنا بعصمتها لم يکن لاحد ان ينکر ان کان عارفا باحوالها بالطف و ما بعده، کيف…» اگر ما بگوئيم زينب (س) داراي مقام عصمت بوده و معصوم است کسي نمي‌تواند انکار کند اگر به احوال او در طف و بعد آن آشنا باشد. چگونه چنين نباشد؟ اگر اين نبود، امام حسين(ع) مقدار و بخشي از بار سنگين امامت را روزگاري که امام سجاد(ع) بيمار بود به او واگذار نمي‌کرد و امام سجاد(ع) او را در بيان احکام و آنچه که از آثار و نشانه‌هاي ولايت و امامت است، جانشين خويش و نائب خاص قرار نمي‌داد. احمد ابوکف از جاحظ نقل مي‌کند که: زينب(س) در صفا و لطف مانند مادرش زهرا(س) و در دانش همچون پدرش علي (ع) بود. شيخ جعفر نقدي پس از نقل نظر امام سجاد(ع) دربارة علم حضرت زينب(س) مي‌نويسد: پرورش زينب(س) در دامان پيامبر(ص) و علي (ع) و زهرا(س) و همراهي با امام حسن (ع) و امام حسين(ع) و سرانجام امام سجاد(ع) او را در نقطه‌اي از دانش قرار داده بود که فراتر از علم ظاهري و دانش‌آموختني بود.

زينب (س) از آينده خبر داشت

امام سجاد(ع) مي‌فرمايد: در عاشورا هنگامي که مصائب بزرگ روي داد و پدرم و همه کساني که با او بودند از فرزندان و برادران و ياران شهيد شدند و اهل بيت را بر جهاز شتران سوار کردند تا به کوفه ببرند و ديدم بدنهاي پدرم و ساير شهيدان روي زمين است و کسي درصدد دفن آنان برنمي‌آيد خيلي بر من گران آمد و سينة من تنگي گرفت و حالتي براي من پديد آمد که مي‌خواست جان از بدنم پرواز کند. عمه‌ام زينب کبري(س) که من را در آن حال ديد گفت: از آنچه مي‌بيني نگران مباش و جزع مکن، به خدا سوگند اين عهدي بود از رسول خدا(ص)، براي جد و پدر و عموي تو که رسول خدا(ص) مصائب هر يک را به ايشان خبر داده است. خداوند از گروهي که فرعونها آنان را نمي‌شناسند ولي در آسمانها شناخته شده‌اند پيمان گرفته که اين اعضاي جدا از هم و بدنهاي در خون طپيده را دفن کنند و در کربلا بر قبر پدرت سيدالشهداء علامتي نصب کنند که اثر آن هرگز برطرف نشود و مردم از سراسر جهان براي زيارت قبر مطهرش به کربلا خواهند آمد و هرچه سلاطين کافر و ياران ستمگران در محو آثار آن کوشش کنند عظمت و رفعت آن افزايش خواهد يافت. حضرت زينب مي‌گويند هنگامي که فرق پدرم شکافته شد و در آستانة شهادت قرار گرفت آنچه را از ام‌ايمن به نقل از رسول خدا (ص) دربارة حوادث آينده شنيده بودم به عرض ايشان رساندم و گفتم: دوست دارم آن حوادث را از زبان شما بشنوم و آن حضرت فرمود: «يا بنيه الحديث کما حدثتک ام ايمن» اي دخترم حديث همانگونه که ام ايمن برايت بيان کرده هست. دکتر عايشه بنت الشاطي اعتقاد دارد: زينب از حوادث ناگوار آينده خبر داشت. نقل شده که روزي زينب در حضور پدرش مشغول تلاوت آياتي چند از قرآن کريم بود و از پدر تفسير برخي آيات را خواست و پدر پاسخ او را داد، زينب با هوش و فراست تابناک خويش دريافت که به روزهاي آينده و مسؤوليت خطيري که در انتظار اوست اشاره دارد و ترس و وحشت! علي وقتي افزايش يافت که زينب با قيافه جدي گفت: اي پدر… آن را مي‌دانم. مادرم از آن خبر دارم نموده است، تا مرا براي فردا آماده نمايد.

تهجد ، شب‌زنده‌داري ، نماز شب زينب(س)

حضرت زينب(س) در عبادت، شبيه مادرش حضرت فاطمه(س) بود، شبها با تلاوت قرآن و نماز شب سير مي‌کرد و نماز شب آن حضرت هيچگاه ترک نشد؛ حتي در شب يازدهم محرم نماز شب را خواند. امام سجاد(ع) فرموده:«رأيتها تلک الليله تصلي من جلوس» ديدم زينب(س) آن شب (شب يازدهم محرم) نشسته نماز مي‌خواند. و نيز مي‌فرمايد: «ان عمتي زينب مع تلک المصائب و المحن النازله بها في طريقنا الي الشام ما ترکت نوافلها الليليه». عمه‌ام زينب با آن آزارها و اندوهها که به او رسيد، در راه ما به سوي شام نافله‌هاي شب را ترک نکرد. و نيز مي‌فرمايد: «ان عمتي زينب (س) کانت تؤدي صلواتها من قيام الفرائض و النوافل عند سيرالقوم بنا من الکوفه الي‌الشام و في بعض المنازل کانت تصلي من جلوس فسألتها عن سبب ذلک، فقالت: اصلي من جلوس لشده الجوع والضعف منذ ثلاث ليال، لانها کانت تقسم ما يصيبها من الطعام علي الاطفال لان القوم کانوا يدفعون لکل واحد منا رغيفا واحدا من الخبز في‌اليوم والليله». عمه‌ام زينب هنگامي که لشگر، ما را از کوفه به شام مي‌برد نمازهاي واجب و مستحب خود را ايستاده بجا مي‌آورد و در برخي منازل نشسته نماز مي‌خواند، سبب و علت آن را از او پرسيدم، گفت: نشسته نماز مي‌خوانم چون سه شب است بسيار گرسنه بوده و ضعف و سستي مرا دربرگرفته، براي اينکه آنچه از طعام و خوراک به او مي‌رسيد ميان کودکان قسمت مي‌نمود. چون لشگر به هر يک از ما در روز و شب يک گرده نان مي‌داد. فاطمه دختر امام حسين(ع) نيز مي‌گويد: عمه‌ام زينب در شب دهم محرم (شب عاشورا) همة شب را در محراب و جايگاه نمازش ايستاده و استغاثه مي‌کرد و از پروردگار کمک و ياري مي‌خواست که بر اثر آه و ناله او هيچيک از ما نخوابيد. گفته‌اند که امام حسين(ع) در آخرين وداع به خواهرش زينب(س) فرمود: « يا اختاه لاتنسيني في نافله الليل». اي خواهر، مرادر نافله شب فراموش نکن. از دعايي که از زينب(س) به يادگار مانده است مي‌تواند دريافت که درياي دل او چه امواج مصيتبي را تحمل کرده است؛ و کوهسار ارادة پولادين او در برابر چه توفانهاي کوبنده‌اي ايستاده است. با خداي خود مي‌گويد: «يا عماد من لا عمادله و يا سند من لاسند له يا من سجد لک سواد الليل و بياض النهار و شعاع الشمس و خفيف الشجر و اوي الماء يا الله يا الله يا الله.» اي پناهگاه کسي که جز تو پناهي ندارد. اي تکيه‌گاه کسي که جز تو پشتوانه‌اي نمي‌شناسد اي خدايي که سياهي شب و سپيدي روز و روشنايي خورشيد و صداي آرام درخت و آب براي تو سجده مي‌کنند. اي خدا! اي خدا! اي خدا......

يا فاطمه

Fri, 10 Jun 2011 15:13:00 GMT

مطلع انوار داور فاطمه (سلام الله عليها)
پاره ي قلب پيمبر فاطمه (سلام الله عليها)
مظهر اسرار رب العالمين
گلشن خوشبوي حيدر فاطمه (سلام الله عليها)
آيت نور سماوات و زمين
حق نما مشکوة انور فاطمه (سلام الله عليها)
آيه والشّمس ِ قرآن مجيد
گردد از نورش منور فاطمه (سلام الله عليها)
سوره واللّيل خال ِ در حجاب
نقطه توحيد ِ داور فاطمه (سلام الله عليها)
آن کثير الخير و هم خير کثير
داورش ناميده کوثر فاطمه (سلام الله عليها)
حبّ زهرا اجر پيغمبر بود
دشمنش گرديده ابتر فاطمه (سلام الله عليها)
هل أتي تمجيدي از ايثار او
مي دهد افطار ديگر فاطمه (سلام الله عليها)
از اميرالمؤمنين بايد شنيد
اسوه و ميزان همسر فاطمه (سلام الله عليها)
مي شود روشن زفرزندان او
بهترين تصوير مادر فاطمه (سلام الله عليها)
خوش ترين تحليل در تسبيح او
مظهر الله اکبر فاطمه (سلام الله عليها)
من اذاها قد اذاني از نبي
واي اگر گردد مکدّر فاطمه (سلام الله عليها)
پيکرش گلبرگ و کوته عمر و بود
پايمال دست کافر فاطمه (سلام الله عليها)
شد زجورو و کينه ي اهل جفا
از در و مسمار پرپر فاطمه (سلام الله عليها)
بود همچو مصطفي و مرتضي
(نوريا) با حق برابر فاطمه (سلام الله عليها)

رجب ماه فضيلت الهي

Wed, 25 May 2011 23:46:00 GMT

بدانکه ماه رجب و ماه شعبان در شرافت تمامند و روايت بسيار در فضيلت انها اورده شده بلکه از حضرت رسول صلي الله عليه و اله وسلم روايت شده است :که ماه رجب ماه بزرگ خداست و ماهي در فضيلت و حرمت به ان نميرسد وقتال با کافران در اين ماه حرام است و رجب ماه خداست و شعبان ماه من است و رمضان ماه امت من است.کسي که يک روز از ماه رجب را روزه بگيرد مستوجب خوشنودي بزرگ خدا گردد و غضب الهي از او دور گردد و دري از درهاي جهنم بر او بسته گردد.

<** ادامه مطلب... **>

از حضرت موسي بن جعفر عليه السلام منقول است: که هر که يک روز از ماه رجب را روزه بدارد اتش جهنم يکساله از او دور شود و هر که سه روز از ان روزه بدارد بهشت بر او واجب گردد و ايضا فرمود که رجب نام نهريست در بهشت از شير سفيد تر و از عسل شيرينتر هر که يک روز از رجب را روزه بدارد البته از ان نهر بياشامد .
و از حضرت امام صادق عليه السلام منقول است: که حضرت رسول صل الله عليه و اله فرمود که ماه رجب ماه استغفار امت من است پس در اين ماه بسيار طلب امرزش کنيد که خدا امرزنده و مهربان است و رجب را اصب مي گويند زيرا که رحمت خدا در اين ماه بر امت من بسيار ريخته مي شود پس بسيار بگوييد استغفرالله و اسئله التوبه : طلب امرزش ميکنم از خدا و درخواست توبه ميکنم.

فلسفه ماه‏هاي حرام
ماه رجب، يکي از چهار ماه حرام است که در آن از جنگ و خون‏ريزي نهي شده است. تحريم جنگ در اين چهار ماه، يکي از راه‏هاي پايان دادن به جنگ‏هاي طولاني و وسيله‏ اي براي دعوت به صلح و آرامش بود؛ زيرا هنگامي که جنگ‏جويان چهار ماه از سال اسلحه را بر زمين گذاشته و صداي چکاچک شمشيرها خاموش گردد و مجالي براي تفکر و انديشه به وجود آيد، احتمال پايان يافتن جنگ بسيار زياد است. اسلام در هر سال براي پيروان خود يک آتش ‏بس چهارماهه اعلام مي‏دارد که اين خود نشانه روح صلح‏ طلبي اسلام است. البته اگر دشمن بخواهد از اين قانون اسلامي سوء استفاده کند و حريم ماه‏هاي حرام را بشکند، اجازه مقابله به مثل به مسلمانان داده شده است.

ليلة الرغائب ( شب آرزوها )
از جمله شبهاي بزرگ و با عظمت ماه رجب شب جمعه اول اين ماه است.معروف به ليلة الرغائب، اعمال مخصوصي در اين شب ذکر شده که به واسطه آن اعمال برکات و پاداش فراوان بر انسان سرازير مي‏شود.
رغائب جمع رغيبه است به معني «امرٌ مرغوب فيه عکاء کثير» يعني شبي که در آن عطاها و مواهب فراوان بدست مي ‏آيد در حديث است شب جمعه اول اين ماه احياء و بيداري و نيايش فضيلت ويژه دارد و موجب دست‏يابي به عطاياي ارزشمند حضرت پروردگار است، در حديث است که رسول خدا(صلّي الله عليه و آله و سلّم) فرمود: ملائکه اين شب را به اين نام نهادند و محدثان در کتاب‏هاي دعا نمازي با کيفيت مخصوصي در اين شب ذکر کرده‏ اند که پيامبر(صلّي الله عليه و آله و سلّم) فرمود:
هر کس اين نماز را در اين شب انجام دهد ثواب اين نماز به نيکوترين صورت با روي خندان و درخشان و با زباني فصيح در شب اول قبر در حضور اين فرد ظاهر شود و به او مي‏ گويد: اي دوست من مژده مي ‏دهم تو را که از هر شدّت و سختي نجات يافتي، نمازگزار مي‏گويد: تو کيستي که من تاکنون چنين صورتي زيبا با چنين جلوه ‏اي نديدم و سخني شيرين‏تر از کلام تو نشنيده ‏ام و بويي بهتر از بوي تو نبوئيدم در پاسخ مي‏گويد: من همان نماز ليلة الرغائبم که شما انجام دادي. امشب آمده‏ ام نزدت باشم تا حق را ادا کنم و مونس تنهايي تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دميده شود من در عرصه قيامت سايه بر سر تو خواهم افکند پس خوشحال باش که خير از تو معدوم نخواهد شد.
سيزدهم ماه رجب و اعمال اعتکاف
از جمله فضيلت ماه رجب آن است که ايام البيض در آن واقع شده يعني روز سيزدهم و چهاردهم و پانزدهم و اعتکاف براي خدا و روزه ‏داري، در آموزه‏ هاي ديني بر آن تأکيد و سفارش شده است.
و نيز ولادت حضرت اميرالمؤمنين علي(عليه السّلام) در روز سيزدهم همين ماه واقع شده.
اعمال ام داوود
يکي از عبادتها و دعاهاي معروف که در ماه رجب به انجام آن تأکيد شده، اعمال ام‏ داوود است. در کتب حديث نقل شده که:
جواني در عراق که اهل معرفت بود به دست منصور دوانيقي به مدت طولاني در زندان او گرفتار شده بود که نامش داوود بود. مادرش تاب و توان خود را در فراق پسر از دست داده بود، روزي به خدمت امام صادق(عليه السّلام) رفت و داستان را نقل کرد و از آن حضرت چاره‏ جويي نمود. حضرت فرمود: آيا مي‏داني اين ماه، ماه رجب است و دعا در آن زود به اجابت مي‏رسد آنچه را که مي‏گويم دقيقاً انجام ده تا فرزندت از زندان رهايي يابد.
ابتدا سه روز، سيزدهم، چهاردهم و پانزدهم رجب را روزه ‏بدار و روز پانزدهم هنگام ظهر غسل کن و 8 رکعت نماز به جا بياور. (کيفيت نماز در مفاتيح الجنان ذکر شده به آن مراجعه کنيد)
همين که نماز را خواند پس از مدّت کمي پسرش آزاد شد پس از آن ام داوود خدمت امام صادق(عليه السّلام) رسيد و پس از عرض سلام خبر رهايي پسرش را به او رساند. امام صادق(عليه السّلام) فرمود: منصور دوانيقي در يکي از شب‏ها جدّم علي بن ابي طالب (عليه السّلام) را در خواب ديد که به او هشدار داد: هرچه زودتر فرزندم داوود را آزاد کن و گرنه تو را در آتش مي ‏اندازم. منصور هنگامي که آتش را در مقابل خود ديد دستور داد که داوود را آزاد کنند

بارى در كرامت و فضيلت اين ماه، حضرت امام صادق(عليه السلام) نيز مى فرمايد: آن گاه كه قيامت برپا شود، منادى الهى فرياد زند: «أين الرجبيّون؟»; كجايند آنانكه ماه رجب را گرامى داشتند و از آن، بهره ها بردند؟ از آن انبوه جمعيت، گروهى برخيزند كه نور جمالشان محشر را روشن كند. بر سر آنان تاج هاى شاهى كه مرصّع به درّ و ياقوت است، قرار دارد و در طرف راست هرنفر از آنان هزار فرشته، در سمت چپ نيز هزار فرشته به او كرامت و تعظيم الهى را تبريك گويند. از جانب الهى ندا آيد: بندگان و كنيزانم، به عزت و جلالم سوگند، شما را جاى و مقام گرامى و عطاياى فراوان دهم و شما را در جايى جاى دهم كه از زير آن نهرها جارى است و شما در آن جاويد خواهيد بود زيرا شما داوطلبانه براى من در ماهى كه من بزرگش داشتم روزه گرفتيد. سپس، خطاب به فرشتگان فرمايد: فرشتگان من! بندگان و كنيزان را به بهشت داخل كنيد. در اينجا حضرت صادق(عليه السلام) فرمود: اين پاداش، براى كسى است كه گرچه يك روز از اول يا وسط يا آخر ماه رجب را روزه بدارد.

*پرواز روح*

انتخابات مجلس نهم 4

انتخابات مجلس نهم 3

انتخابات مجلس نهم 2

انتخابات مجلس نهم 1

يا ضامن آهو

بيانات رهبري درباره حماسه 9 دي سال 88

پرتويي از زندگي امام جواد عليه السلام

پرتويي از زندگي امام جواد عليه السلام

السلام عليك يا ام المصائب سلام الله عليها

يا فاطمه

رجب ماه فضيلت الهي

پرواز روح